Dagatal Jóa Kjartans

Gas! Gas! Gas! Gúrka! Mikið djöfulli þoli ég ekki þegar Íslendingar fá eitthvað svona múgæði™ (nýyrði JK) sem heltekur alla þjóðina. Þetta minnir mig á Jó-Jó-æðið. Einhver lögga öskrar Gas! og mínútum síðar er hrópið orðið vinsælasti hringitónninn, rapplag með útbrunnum rottuvælshundum og áprentaðir bolir í tugatali. Ég á mjög bágt með að sjá kómísku hliðina á þessu. Er allt orðið að afþreyingu í gúrkutíðinni? Fólk flykkist á YouTube og horfir á lögreglu slást við mótmælendur sem eru að mótmæla bensínverði, bíómiðaverði eða kílóverði á gúrkum. Fólk missir sig á spjallsíðum og fjölmiðlar hafa ekki undan að taka viðtöl við kvartandi fólk. Ég kom hingað út fyrir þremur mánuðum síðan. Þá var kreppan ekki skollin á en ég sagðist vera að flýja stjórnarkreppuna og kreppuna. Hafði þetta svoldið á tilfinningunni. En ég kem aftur heim á fimmtudagsmorguninn næsta. Og mig kvíðir smá fyrir því. Það er eins og það sé allt í steik.

Það munaði þó minnstu um daginn að ég kæmist bara alls ekkert heim. Ég var næstum því búinn að sprengja sjálfan mig og íbúðina hans Magnúsar í loft upp. Alla þá vikuna fann ég stæka og sterka lykt í íbúðinni. Ég skildi ekki afhverju. Ég henti útrunnum íslenskum fiskibollum og leitaði útum allt að dauðri rottu. Undir lokin var ég orðinn viss um að hún væri föst undir parketinu. Þetta var orðið svo slæmt að ég gat ekki unnið þarna inni. Svo kom M. heim eftir viku í London og sá strax að það var búið að vera kveikt á gasinu allan tímann. Þegar ég var semsagt að vesenast með hjólið hans aftur inn í eldhús þar sem myndin í fyrri færslu var tekin hlýt ég að hafa rekist í gashnappinn. Og ég er vanur að reykja út í glugga á íbúðinni! En vegna þess að það hafði verið svo rosalega gott veður úti þá reykti ég alltaf uppi á þaki. Sem betur fer, því annars hefði íbúðin örugglega sprungið í loft upp og ég með henni! Það má því eiginlega segja að sólskinið hafi bjargað lífi mínu. Geri aðrir betur. En ekki verr.

Þriðjudaginn 22. apríl fór ég á Múm tónleika á Manhattan. Þar hitti ég Halla og fjöldan allan af hressu fólki. Hjaltalín var að hita upp og léku þau á als oddi. Múm lék aftur á móti á stóra sviðinu. Eitthvað brást mér þó bogalistin þetta kvöldið því ég steingleymdi að borða matarbita áður en ég fór á tónleikana. Bjórinn og vodkað sem ég þáði með þökkum baksviðs hélt því heljarinnar partý í iðrum mér án yfirumsjónar næringarlögreglunnar. Skemmst er frá því að segja að ég man bara ekki boffs frá neinu eftir tónleikana sjálfa. Mér skilst á Halla að ég hafi dregið hann, Sillu og Eika á Beatrice. Eða öllu heldur þau dregið mig. Nema bara að ég fann ekki staðinn. Svo stakk ég þau víst bara af upp úr þurru og ranka svo ekki við mér fyrr en þremur tímum síðar þar sem dyravörður af Beatrice er að hjálpa mér inn í leigubíl. Daginn eftir, eða öllu heldur kvöldið eftir, uppgötva ég að ég hef týnt farsímanum mínum. Því verða engar fleiri farsímamyndir birtar hér, því miður. Ég var líka svo ónýtur og ótýndur eftir þetta kvöld að ég treysti mér ekki á seinni tónleikana í Brooklyn og eftirpartýið með FM Belfast. Það má því með sanni segja að ég hafi trompað á kolröngum tíma.

Á föstudeginum fór ég í göngutúr um SoHo, kíkti í nýju Acne búðina og fleira. Settist svo á útikaffihús við Prince st. þar sem ég fékk mér bjór. Þá labbaði Jamie framhjá fyrir tilviljun og fékk sér bjór með mér. Þegar klukkan var að ganga fimm fór ég með Dönu, Brandy og K10 vinkonu þeirra á Guggenheim safnið að skoða sýninguna hans Cai Guo-Qiang, I want to believe. Mér þótti bílarnir með ljósaflugeldunum tilkomumestir en fast á hæla þeirra komu uppstoppuðu úlfarnir og sundurskotnu tígrisdýrin. Var samt hálf fúll að sjá að úlfarnir og tígrisdýrin voru ekki alvöru dýr, heldur plat. Eftir sýninguna fór ég með stúlkunum í Central Park þar sem við fífluðumst eitthvað og tókum myndir fram á kvöld. Svo tókum við lest niðrá St. Marks og fengum okkur mexíkóskan mat.

Á laugardeginum fór ég heim til Júlíu og Andrew þar sem við spiluðum á spilastokk og drukkum íslenskt kjánavodka. Reyka vodka. Kíktum svo á Annex þar sem var svona Ruff Club kvöld. Það var prýðilegt en alltof alltof heitt. Við vorum ofan í kjallara og þegar 200 sveittir krakkar dansa saman við slíkar aðstæður hefur andrúmsloftið tilhneigingu til að hitna all rosalega. Svo dró ég þau greyin með mér á Beatrice en dyraverðirnir voru ekki á því að hleypa okkur inn. Sögðu að það væri fullt. Ég er farinn að halda að ég hafi gert einhvern skandal þarna. Úff úff ekki gott.

Á sunnudaginn fórum við M. á Lil’ Frankies og fengum okkur kvöldmat. Ég fékk mér spínats calzone sem kitlaði bragðlaukana verulega. Ekkert smá ferskt og gott hráefni þarna. Við fengum okkur nokkra bjóra og fórum svo á Sway á Morrissey kvöld. Hittum aftur Malique sem ég gaf Íslandsbolinn minn um daginn. Svo var þarna einhver spaði sem sat við borð og splæsti á okkur vodka allt kvöldið. Mikið vildi ég að ég gæti einhvern tíman keypt 5 lítra vodka flösku og 10 mismunandi blönd og boðið gestum og dansandi. En það er ekki það mikið veldi á mér núna. Þarna hitti ég líka stúlku sem heitir Kate og við spjölluðum í örugglega tvo klukkutíma um heima og geima og geyma.

Svo hefur það bara verið alls konar vinna þessa dagana. Fór á þriðjudaginn í B&H photo og keypti myndavél fyrir M. og flokkunarplöst. Ég veit ekki hve mörg ykkar hafa komið inn í þessa búð en hún er gjörsamlega sturluð. Þetta er held ég með stærstu netverslunum í Bandaríkjunum, allaveganna þegar kemur að ljósmyndun. Búðin er rekin af 630 gyðingum sem allir eru í fullum skrúða, með krullur og hatta og gleraugu og allt. Þegar maður hefur valið sér vöru fer maður að afgreiðsluborði. Þar pantar hann vöruna í tölvu, sem svo kemur í kassa á færibandi undir afgreiðsluborðinu. Hann skannar svo vöruna og lætur mann fá nótu. Svo fer varan aftur í kassanum niður á neðri hæðina með öðru færibandi. Þar borgar maður á einu afgreiðsluborði og fer svo að öðru afgreiðsluborði með nóturnar þar sem manni er afhent varan í plastpoka. Svo labbar maður út með gapandi munn og plastpoka í höndinni. Þetta er það næsta sem ég hef komist því að vera í gjafasmiðju jólasveinsins. Eins og klippt út úr Tim Burton bíómynd. Kalli og súkkulaði- verksmiðjan og allt það. Ótrúlegt. Um kvöldið hitti ég svo Curver í Laundromatinu mínu. Hann býr víst í næstu götu og er að fara að eignast barn svona um það bil um það leyti sem þú lest þetta. Ég reyndi að fara á Beatrice í þeim eina tilgangi að ná í símann minn en var svo óheppinn að það var akkúrat Harmone Korine eftirpartý þar og án þess að vera á lista var ekki fræðilegur möguleiki að komast inn. Eða þá að dyraverðirnir hafa ákveðið að hata mig eftir glataða símakvöldið.

Á fimtudaginn fór ég svo á foropnun á íslenskri myndlistarsýningu í Scandinavia House á Park Avenue. Þar voru Þorvaldur Davíð, Silja, Malla og fleira gott fólk. Á sýningunni voru verk eftir Guðný Rósu frænku mína, sem og Ólaf Elíasson, Gjörningaklúbbinn, Heklu Dögg, Steingrím Eyfjörð og fleiri góða. Þarna var boðið upp á hvítt vín og rautt. Eftir opnunina héldum við ásamt Huldu Hákon, Jóni Óskari, Ingibjörgu Pálma, Elísabetu Davíðs og mömmu hennar niðrá South Side Seaport þar sem Hrafnhildur Shoplifter var að opna sýningu. Við komum um klukkan 10 og misstum því því miður af gjörningnum. Þarna voru þó Malin og Ruvan ljósmyndari og sá síðarnefndi sá um að kafa eftir bjór fyrir okkur. South Side Seaport eða South Street Seaport er mjög fínt svæði, lítur eiginlega út eins og göngugata í Amsterdam, þrátt fyrir að vera í hjarta Wall Street. Eða kannski lunga Wall Street. Já. Segjum það.

Eftir þetta tókum við krakkarnir leigubíl eftir leiðbeiningum Silju og Ingu niðrí Chinatown við endann á Ludlow og Orchard. Þar átti að vera bar sem heitir Lost & Found. Hann ætti kannski frekar að heita Lost því staðinn fundum við ekki. Þess í stað fórum við á einhvern venjulegan bar sem var í nágrenninu þar sem við sátum og spjölluðum fram í nóttina. Síðan tvístraðist hópurinn, einhverjir fóru að fá sér að borða, aðrir voru samviskusamir og fóru heim í háttinn en ég og Þorvaldur fórum á veitingastað og hittum Ólöfu og Jóhönnu Maggý og tvær vinkonur þeirra. Svo fórum við á 205 og dönsuðum við lélegt teknó. Það er fátt verra en lélegt teknó, það er alveg klárt mál.

Á föstudaginn fór ég svo á deit með Kate (rím) á franskan veitingastað sem heitir Kasmír og er á 6 st. milli B og C. Þar fékk ég mér piparsteik og franskar. Maturinn var ljúffengur og ég get glaður komið með yfirlýsingu á þessum tímapunkti. Líkami minn hefur myndað óþol við McDonalds hamborgurum og öllu sem þeim fylgir. Líkaminn þolir sem sagt bara rétt rúma tvo mánuði af McDonalds áti áður en hann gefst upp. Þetta lærði ég án þess að horfa á Supersize Me. Eftir matinn fórum við á klúbb sem heitir Speak Easy og er nefndur eftir leyniklúbbunum á tímum Al Capone. Þetta er einn af fáum stöðum sem eru á annarri hæð hér í borg. Maður dinglar bjöllu fyrir framan stálhurð og þá hleypir skyrtuklæddur dyravörður manni upp með rafboðum. Eigandi staðarins er víst mafíósi og er nýskriðinn á sjötugs- aldurinn. Þarna var mjög fyndin blanda af fólki, allt frá módelum til verstu Harlem rottna sem dönsuðu við kúbverska tónlist. Við spiluðum paraleik í pool og unnum meira að segja fyrsta leikinn. Eigandinn fylgdist grant með allan tímann en hann á víst alla pool-bikarana sem prýða heilan vegg á staðnum. Mæli með þessum klúbb ef fólk vill prófa eitthvað alveg nýtt.

Í dag eru ekki nema þrír dagar í það að ég fari heim til Íslands svo þessu dagatals- ævintýri fer nú að ljúka. Kannski að ég haldi áfram að bulla heima, kvarta yfir bensínverði og svona. En nei, ég held samt ekki. Ég byrja að vinna eftir hvítasunnu á Jónsson og Le’macks. Stefni svo á að koma aftur hingað í ágúst og halda áfram að aðstoða M. og þá er planið að vera mun lengur en þrjá mánuði. Það veltur allt á því hvernig gengur að redda landvistarleyfi og peningamálunum og svoleiðis. Þetta er búið að vera allt allt of fljótt að líða. Start spreading the news, Im leaving today. I want to be a part of it - New York, New York.

Að lokum er hér lag með vinum mínum í Kristalskastölunum. Það heitir Untrust Us og er ætlað að minna ykkur á að treysta ekki á neitt. Ekki treysta á gashnappa. Ekki treysta á dyraverði. Ekki treysta á íslensku krónuna. Ekki treysta á að ég skrifi ekki á þetta dagatal aftur áður en sumarið er runnið á enda.
Untrust Us - Crystal Castles

Þangað til þá.
Jói Kjartans

Yfir og út.

Á laugardaginn hrökk ég á lappir kl. 8 um morguninn. Kvöldið áður horfði ég á Persepolis og sé ekki eftir því. Æðisleg teiknimynd sem fær mann til þess að hugsa sig verulega um. Hvernig ætli sé að búa í landi þar sem konur þurfa að hylja sig allar frá toppi til táar og vestrænt smjörlíki telst vera munaðarvara? Þar sem french toast með vestrænu smjörlíki er eins og eitthvað frá annarri pláhnetu. Úff.

Í hádeginu hitti ég Silju á franska kaffihúsinu á 5 stræti milli A og B. Þar fékk ég mér einmitt ljúffengt french toast með kaffi og appelsínudjús. Eftir gott spjall fór Silja að kljást við skólaverkefnin en ég fékk símtal frá Halla. Hann bauð mér að fara með honum og Lóu á tónleika um kvöldið. Þetta voru engir venjulegir tónleikar…

Þetta voru tónleikar á Canal Room á Canal st. og West Broadway með hljómsveit sem heitir Mini-Kiss. Þetta er band sem coverar Kiss og allir í hljómsveitinni eru DVERGAR! Þetta var prýðileg skemmtun og ég eyddi tveimur filmum í miklu fáti enda á barmi undrunaráfalls. Sérstaklega var þessi á myndinni hér fyrir ofan skemmtilegur, en hann spýtti blóði og framkvæmdi eldtöfrabrögð. En hann kunni samt ekkert á gítar, því bæði hann og bassaleikarinn voru með ótengd hljóðfæri. Söngvarinn og trommuleikarinn voru þeir einu sem spiluðu en allt hitt var á playback. Það kom ekki að sök því þetta var jú eiginlega meira fyrir augu en eyru.

Við stóðum alveg fremst og ég held ég hafi náð nokkrum glettilega góðum myndum. Við Halli og Lóa stóðum samt meginhlutann af tónleikunum með munninn opinn og augun starandi. Þetta var bara aðeins of furðulegt. Kannski ekki alveg 18 dollara virði en næsta bandi tókst samt næstum því að fylla upp í kvótann hvað það varðar. Það band heitir Tragedy og er BeeGee’s METAL coverband!

Allt er nú til í New York. Allir í bandinu voru klæddir eins og BeeGee’s. Það voru bakraddarsöngkonur og Will Farrell eftirherma með kúabjöllu. Það var meira að segja táknmálstúlkur á sviðinu sem þýddi textana yfir á táknmál. Af hverju veit ég samt ekki. Það var mjög spes að heyra klassísk BeeGee’s lög í harðri rokkútgáfu. Hápunktur þessa bands var þegar annar söngvarinn, sem var by the way með æðislega söngrödd, kynnti eitt lagið. Hann sagði: “This next song is a about chicks with dicks!” og svo byrjaði lagið: “More than a woman, More than a woman to meeeee!”. Haha. Algjör snilld.

Eftir tónleikana löbbuðum við upp á Lower East Side þar sem við hittum Eika og Jessicu. Við fórum á ástralskan stað á 1 st. milli 1 Av og 2 Av sem heitir Tuck Shop og er ástralskur skyndibitastaður. Þar afgreiddi okkur ung stúlka með húðflúr og slöngulokka. Ég fékk mér það sem Halli mælti með en það var áströlsk spicy chicken kjötbaka. Og auðvitað fékk ég mér sykurreyrskóla með því.

Eftir matinn spurði gellan okkur hvernig maður segir “Meatpies” á íslensku. Við sögðum að það væri líklega Kjötbökur. Hún bætti því svo við á krítarskiltið fyrir utan þar sem hún var að safna orðinu á sem flestum mögulegum tungumálum.

Svo tóku við umræður um hvert skyldi halda næst. Á meðan á þeim stóð hófst einhverskonar leikur þar sem fólk sýndi hæfileika sína í því að gefa fimmur eða aðrar álíka hressar kveðjur. Sumar voru stórhættulegar og var það fyrir mikla mildi að ekki fór verr. Við ákváðum að fara bara heim þetta kvöldið.

Í gær fór ég svo og hitti Halla á Union Square í kringum kl. 15 þar sem við tókum lest yfir til Brooklyn. Ætlunin var að spila frisbí í garði og borða cupcakes. Veðrið var ágætt þó sólin væri ekki sjáanleg. Við fórum heim til Árna og Lóu þar sem Eiki var einnig niðurkominn. Við strákarnir fórum á fyrirtaks diner sem er rekinn af grískum sprelligosum.

Þeir eru búnir að veggfóðra staðinn með peningaseðlum alls staðar að úr heiminum. Þarna var 100 króna seðill og 50 króna seðill. Að hugsa sér. Einu sinni voru þetta seðlar en núna væri ekki hægt að kaupa sér barnaís eða bensínlítra fyrir þetta. Mjög sorglegt. Ég fékk mér BLT samloku sem miklu mæjónesi. Hérna rista þeir brauðið sem mér þykir ekkert sérstaklega gott. Vill frekar hafa fransbrauðið óristað a la mamma og pabbi. Ég hefði tekið mynd, en í gær missti ég símann í gólfið og skjárinn er kominn í algjört rugl. Það er því happa glappa hvort ég geti póstað mikið fleiri myndum hingað. Hann virkar samt núna og ég vona að það haldist þannig.

Svo fórum við aftur heim til þeirra en þau búa á svæði sem kallast Clinton Hill. Það er svona semi-hættulegt. Um daginn var einhver skotinn níu sinnum í næsta nágrenni við þau. Óstaðfestar fregnir herma að skotárásin hafi tengst þessu lagi en lögreglunni hefur ekki tekist að finna nægar sannanir. Ég mæli með því að fólk kynni sér vídeóið sem fylgir. Árni leyfði okkur svo að heyra ný lög sem þau hafa verið að gera undanfarið. Margt rosalega skemmtilegt og hresst eins og þeim einum er lagið.

Stuttu síðar kom Silla beint úr flugi en Múm er að fara að spila hér á þriðjudag og miðvikudag. Upphófst svo mikið YouTube partý þar sem fólk skellti upp vídeóum sem vöktu mikla lukku meðal viðstaddra. Síðan var pantað sushi og pepsi drukkið með. Svo var spilað spil sem kallast Balderdash og er mjög svipað Fimbulfambi, nema að í stað einungis skrítinna orða á maður einnig að giska á merkingu skammstafana, umfjöllunarefni kvikmynda og þar fram eftir götunum. Þetta var mjög skemmtilegt spil. Erfiðast á ég með að halda pókerandliti þegar ég les upp svörin sem fólk hefur skrifað. Svo er ég svo meðvitaður um það og svo hræddur um að byrja að hlæja að ég fer ósjálfrátt að skellihlæja. Svo get ég ekki hætt að hlæja það sem eftir er af lestrinum. Þetta var mjög vandræðalegt. En mikið hlýt ég að vera orðinn óheppinn í ástum, því ég sigraði spilið með yfirburðum í lokaumferðinni. Ekki oft sem það hefur gerst.

Að lokum lag með hljómsveit sem kallar sig Kristalskastalarnir og nefnist Kærulaus. Njótið vel. Reckless - Crystal Castles

Þangað til næst.
Hnetusmjöri

Já, þessi grey hafa fengið að kenna á því undanfarið. Síðustu dögum höfum við eytt saman í gönguferðir, við getum jafnvel kallað þær göngufarir. En byrjum á byrjun. Á miðvikudaginn var prýðilegt verður, í kringum tuttugu stig og sólskin. Því var tilvalið að hreiðra um sig á þakinu og leggjast í smá sólbað.

Ég stalst svo til þess að hjóla heim í fjarveru M. til þess að fara heim með leiguna til Jeffrey. Það er ekkert grín því svona borgarhjól eru ekki með neinum bremsum. Maður verður að bremsa með fótaflinu einu saman. Mér tókst þó ágætlega upp, sérstaklega í ljósi þess að á Allen eru hjólastígar alla leiðina. Ég var því ekki nema 7 mínútur að koma mér heim leið sem tekur í kringum 20 mínútur að labba. Svo var ég ekki nema 5 mínútur á leiðinni til baka því hún er öll niður í móti. Þetta var afskaplega gaman þó ég væri á nálum allan tímann. Verst þótti mér að bera hjólið upp á 6 hæð heima og svo 5 hæð hérna í Chinatown. Úff úff.

Miðvikudagskvöldinu eyddi ég svo í tónlistarsmíðar fyrir ofurbandið Tesla Girls. Afraksturinn má heyra með því að smella hér. Tesla Girls er að vakna úr dvala og ég hvet fólk til að fylgjast með frekari fregnum í þeim efnum. Summertime!

Fimmtudeginum varði ég í vinnunni en um kvöldið þegar farið var að dimma fékk ég heimsókn frá strák sem ég kynntist hérna í New York og heitir Alejandro. Hann er frá Venesúela og semur hressa elektrótónlist undir nafninu Nuuro. Ég kynntist honum í gegnum Júlíu og hann er mjög hress. Hann bað mig fyrir nokkru að taka myndir af honum fyrir plötu sem hann er að fara að gefa út bráðlega. Ég var búinn að spotta nokkur location í næsta nágrenni við húsið mitt. Svo lét ég hann stökkva og klifra og framkvæma ýmislegt sprell á meðan ég tók myndir. Held að þetta hafi komið ágætlega út. Var svolítið stressaður að mynda úti á götu hérna en þetta gekk eins og í sögu.

Á föstudaginn glaðvaknaði ég kl. 8 um morguninn og brá undir mig betri fætinum. Ég labbaði fyrst upp á Union Square þar sem ég settist í sólina og fylgdist með mannlífinu og stalst til að taka stöku myndir. Gróðurinn er allur að taka við sér og myndarlegu stúlkurnar í borginni líka. Um leið og sólin fer að skína birtast þær í sínum flaksandi sumarkjólum og strunsa um allt með veskið í annarri og smáhundinn í hinni. Svo kom ég við hjá Frankie og lét hann fá filmurnar frá kvöldinu áður og sótti tvær úr íslendingapartýinu um daginn.

Svo fór ég í ICP bókabúðina á 43 stræti og 6 av. Þar rakst ég á þennan kassa með öllum Interview blöðunum sem Andy Warhol gaf út. Ég held að það sem stendur á kassanum: The Crystal Ball of Pop Culture sé mjög viðeigandi. Myndi gjarnan vilja koma höndum mínum yfir þetta. Ég horfði einmitt á Factory Girl áðan en þar er Andy Warhol sýndur eins og eigingjarn asni sem hugsaði bara um að græða á grunlausu fólki. Sienna Miller var ágæt í sínu hlutverki en myndin var frekar slæm. Lou Reed sagði um handrit myndarinnar að þetta væri einhvert mesta kjaftæði sem hann hafði lesið. Og dæmi nú hver fyrir sig.

Allaveganna. Eftir þetta tyllti ég mér í Bryant Park sem er eiginlega uppáhaldsgarðurinn minn. Þar voru menn á ýmsum aldri að keppa í Bocchia eða e-m svipuðum leik. Þarna voru tveir gamlir kallar sem rústuðu hverjum einasta leik, örugglega búnir að spila þarna í marga áratugi. Svo var einn gæji sem leit út eins og Busta Rhymes sem var alveg fáránlega góður í að negla kúlum andstæðinganna í burtu. Svo var annar með hreingerningaráráttu sem pússaði kúlurnar sínar eftir hvert einasta kast. Mjög gaman að fylgjast með þessu. Afhverju sér maður aldrei íslensk gamalmenni leika sér í Bocchia eins og í útlöndum?

Búmm. Heppnin var með mér þennan dag. Ekki nóg með að það væri 24 stiga hiti og glampandi sólskin, heldur tókst mér að komast ókeypis inn á MoMa. Ég las grein fyrr um daginn um sýninguna hans Ólafs Elíassonar sem opnar á morgun bæði þar og í P.S.1. Ég hafði fundið Member Guest Pass kort í hraðbanka fyrir nokkru. Þess vegna labbaði ég upp á 53 stræti og lét á það reyna hvort það virkaði. Viti menn. Það gekk. Og ekki nóg með það, ég komst líka inn á lokuðu Members Only svæðin sem voru bara fyrir meðlimi, þar sem hægt var að skoða sýninguna hans áður en hún opnaði.

Þessi fyrstu tvö verk voru þó fyrir almúgann líka. Þetta fyrra með appelsínugulu ljósunum var alveg magnað. Þetta eru e-r sérstakar perur sem sína bara gult og grátt. Allt verður monochrome. Alveg magnað. Í stóra salnum í miðju safninu sveiflast þessi vifta. Hún er í 2.10 metra hæð svo hún var hársbreidd frá því að skella í höfðinu á mér. Það var alveg magnað að fylgjast með þessari viftu, því hún fer bara eitthvað random útum allt. Og það sem var ennþá magnaðara var að fylgjast með litlu stelpunni reyna að hoppa upp í hana í svona 20 mínútur. Hún bara gafst ekki upp. Mér fannst þetta svo skemmtilegt að ég tók smá vídeó á símann minn. Sjá hér: Fan of Ólafur Elíasson

Í einu herbergi voru þessir 24 kastarar og gufuvél sem saman mynduðu þennan fína ljósþríhyrning. Í öðru var mosaveggur. Í öðru var dropafoss og strobe ljós, sem lét dropana stoppa í miðju lofti svona svoldið eins og stjörnur. Í einu herbergi hékk spegill sem á skein ljóskastari og skuggi spegilsins fyllti akkúrat upp í einn vegg í eitt augnablik áður en hann hélt áfram að snúast. Svo var meira um speglaverk.

Sérstaklega þótti mér þetta herbergi flott. Og svo er annað herbergi þar sem maður stendur inni í svona hvelfingu þar sem veggirnir breyta hægt um lit. Mér þótti þetta mjög góð sýning og þægilegt að vera ekki umkringdur alltof miklu fólki því þessi verk snúast mikið um upplifun. Ég ætla að reyna að skella mér á P.S.1 við fyrsta tækifæri og skoða hinn hluta sýningarinnar. Skemmtilegt þykir mér með verk Ólafs, eftir að hafa séð þessa sýningu og líka Weather Project sýninguna á Tate Modern í London, hvað fólk gleymir sér í verkunum hans. Fólki er líka leyft að taka myndir svo fólk getur útsett sín eigin listaverk inní verkunum hans.

Ég hef aldrei skilið það að banna fólki að taka ljósmyndir af listaverkum. Ég fór líka á Color Chart sýninguna í risinu. Þar var mikið af skemmtilegum verkum en stranglega bannað að taka myndir. Mest gaman þótti mér að sjá verk eftir Dan Flavin, On Kawara, Andy Warhol og Ellisworth Kelly. Það varð uppi fótur og fit þegar lítill fjögurra ára strákur hljóp á fullri ferð yfir herbergið og bombaði á verk eftir þann síðastnefnda, hendurnar fyrst. Það komu þrír öskrandi öryggisverðir og mamman fékk taugaáfall. Einn vörðurinn hundskammaði hana og sagði að hún yrði að bera ábyrgð á börnum sínum. Svo skoðuð þeir verkið í þaula en sáu ekki neinar skemmdir. Eins gott segi ég nú bara.

Eftir MoMa labbaði ég aftur niðrí Bryant Park og settist í sólina. Þar voru líka menn að tefla skák og við hvert skákborð stóðu 4-5 manns og horfðu á. Mjög spes. Grasið var ekki opið svo fólk sat útum allt á stólum og bekkjum. Þegar þarna var komið við sögu var klukkan að ganga sex. Ég lagði mig á bekk og endaði á að steinsofna. Vaknaði eftir góðan klukkutíma og þá var sólin farin. Þetta passaði ágætlega því klukkan 19 var að opna sýningin Fourteen með fjórtan MFA nemendum úr ICP-Bard prógramminu sem ég hef verið að spá svoldið í. Þar var boðið upp á bjór og snittur sem göngugarpurinn ég þáði með þökkum. Sýningin var ágæt en ekkert eins og ég átti von á. Skólinn er allur neðanjarðar og var sýningin á göngum hans. Ég hitti Elísabetu Davíðs aftur en hún er í árs prógrammi í ICP. Ég er ánægður að hafa kíkt á þessa sýningu, því fyrir mig virkaði hún svoldið eins og að fara á opið hús líka.

Í kringum áttaleitið ákvað ég að halda heim á leið og fór fótgangandi. Það var svo heitt ennnþá að ég gat ekki hugsað mér að fara ofan í undergroundið. Hér að ofan má sjá hversu mikið ég gekk. Það má eiginlega segja að ég hafi gengið yfir hálfa Manhattan og til baka aftur. Á göngunni hlustaði ég á nýja plötu með Boys Noize sem heitir Bugged Out! Presents Suck My Deck þar sem hann mixar ýmis lög saman. Siggi var einmitt á svona Bugged Out kvöldi í London. Þetta er alveg stjarnfræðilega góð plata. Þið finnið hana hérna á torrent formi.

Að lokum er hér síðasta lagið af þessari plötu, en það er með bandi eða gæja sem ég hef aldrei heyrt um og heitir Romanthony. Lagið heitir Wanderer sem mætti útleggjast sem flakkarinn á íslensku. Þar sem ég hef verið hálfgerður flakkari eða vandráður undanfarna daga þykir mér það viðeigandi.
The Wanderer (Journey Man Thump) - Romanthony Mixed by Boys Noize

Þangað til næst.
Prófessor Vandráður

Það er sól og 24 stiga hiti alla þessa vikuna og ég hef uppgötvað vin í eyðimörkinni. Átt þú vin í eyðimörkinni? Minn vinur eru þökin ofan á húsunum. Þegar sólin skín er fátt betra en að tylla sér með sólgleraugun í forsæluna og sjúga inn orkuna úr borginni. Hérna í Chinatown er mjög fínt þak, þar sem maður getur fundið rotturnar hlaupa undir fótum sér í skilrýmunum milli lofts og þaks.

Í gær fórum við á samlokustað í hádeginu á Broome st. milli Orchard og Ludlow. Á leiðinni hittum við Mark Gonzales sem er einn af skeitkóngum borgarinnar, hann og Tony Hawk eru af svipuðu kalíberi og á svipuðum aldri. Ef þið smellið á nafnið þá sjáiði hann leika listir sínar. Samlokan var djöfulli fín og ég fékk mér sugarcane kóla með. Bragðaðist mjög vel. Svoldið eins og lúxusútgáfa af Bónus-kóla.

Svo fór ég í FedEx Kinkos og ljósritaði og prentaði út eitthvað stöff fyrir M. Mjög sniðugt system þar. Maður bara fyllir á svona Kinkos kort í sjálfsala og þá getur maður ljósritað, skannað, prentað, hannað og bara gert allskonar sniðugt í sjálfsþjónustu. Ætla í vikunni að prenta póstkortin sem ég lofaði dyggum lesendum fyrir nokkru. Fæ nýjar ljósmyndir á morgun sem eiga vonandi eftir að koma að gagni. Allaveganna. Klukkan 18:00 í gærkvöldi (Það þýðir ekkert að segja kl. 18:00 við Ameríkana. Þeir halda bara að maður sé klikkaður) fór ég í þessa byggingu í Chelsea. Á 15 hæð var að opna sýningin Mentor með verkum eftir 80 nemendur á lokaári í School of Visual Arts. Hægt var að fara út á svalir og þar blasti við manni þetta útsýni:

Ég stóð án gríns í svona korter og gapti. Myndirnar sýna þetta ekki alveg í réttu ljósi. Sólin var að setjast og drunurnar frá borginni mynduðu einhverja ólýsanlega stemmningu. Þegar maður er alltaf á þönum á götum niðri vill maður oft gleyma hvernig þessi borg lítur út í alvörunni. Ég var ekki sá eini því annar hver gestur stóð þarna í langan tíma og tók myndir og starði á sjóndeildarhringinn.

Það var hún Victoria sem bauð mér, en hún var að sýna myndina hér fyrir ofan. Hún var prentuð mjög stór og í svona líka fínum ramma. Mjög fínt. Ég hitti hana og unnusta hennar, hann Jeremy og nokkra vini þeirra. Sýningin var ágæt, margt gott en líka mjög margt slæmt. Sumt var mjög naív og drepleiðinlegt en inn á milli leyndust nokkrir gullmolar. Mest hafði ég gaman af því að skoða mismunandi framsetningar á myndunum. Einn strákur hafði til dæmis eins konar skáp sem í voru 20 glerskúffur sem maður gat dregið út og séð þá hverja mynd fyrir sig. Nice. Síðan þegar ég var á útleið störðu tvær stúlkur á mig og pískruðu. Ein þeirra kom svo upp að mér þegar ég var að bíða eftir lyftunni og sagði: “Ó mæ god, þú lítur alveg eins út og Justin Timberlake!”. Þær ættu að heyra mig syngja. Haha.

Eftir sýninguna tók ég lestina heim og eldaði mér ofnhitaða flatböku. Örugglega aðeins hollara en McDonalds. Því næst horfði ég á Batman Returns í leikstjórn Tim Burtons. Hef ekki séð hana í 10 ár og hafði mjög gaman af. Sérstaklega var ég hrifinn af Michelle Pfeiffer í hlutverki kattarkonunnar. En mig skorti orku til að klára myndina og ég dottaði á svipuðum tíma og mörgæsarmaðurinn tók við borgarstjórn í Gotham borg. Því skellti ég mér inn í rúm og svaf í 12 tíma þangað til í morgun. Mig dreymdi Michelle Pfeiffer.

Hér í Chinatown eru hjólastígarnir merktir mjög skemmtilega eins og sjá má. Í dag fór ég með filmur í framköllun og faxaði bréf fyrir Magnús. Hef ekki faxað í svona 8 ár. Hann var að fara áðan til Ítalíu í 3 daga svo ég verð hér uppá eigin spýtur í nokkra daga. Ég hef annars verið hérna í vinnunni að archiva endalaust. Á morgun er spáð 20 stiga hita, á fimmtudaginn 23 stiga hita og á föstudaginn er spáð 25 stiga. Allt kemur þetta með heiðskýrum himni og sól. Takk fyrir. Ég er að hugsa um að kaupa mér ísbíl og liggja á þakinu á honum í Central Park alla þessa viku.

Samkvæmt teljaranum mínum lesa í kringum 100 manns þetta dagatal á hverjum degi. Það væri gaman ef fólk væri til í að kasta á mig kveðju í kommentakerfinu sem ekki hefur lagt í það áður. Að lokum er hér uppáhalds lagið mitt í dag, Errare Machinale með snillingnum og Finnanum Jori Hulkkonen. Það summar ágætlega upp líðan mína þessa dagana. Ekki láta byrjunina blekkja ykkur, eftir 1:30 mínútur byrjar gleðin. Errare Machinale Est Feat. Justine Electra - Jori Hulkkonen

Þangað til næst.
Jói Hulkkonen

Á föstudaginn var ég að vinna fram á kvöld. Byrjaði daginn á að fara til Frankie með fullt af filmum í framköllun. Það var ágætis veður en jafnaðist þó ekki við 24 stiga hitann daginn áður. Svo fór ég og hitti Douglas casting gæja en hann hafði beðið mig að koma í casting fyrir einhverja myndatöku. Ég er nú ekki vanur að vera hinum megin við myndavélina, en ég hef svosum engu að tapa. Var einu sinni andlit Sko símafyrirtækisins rétt áður en þeir rústuðu ímyndinni sinni. Silja Magg tók myndina og fyrirsögnin sem var smellt við hliðina á smettinu á mér var: “Ég nota internetið því það sparar bæði tíma og peninga”. Yeah right. Þetta er akkúrat það sem ég kann ekki að spara. Haha.

Hann leigir íbúð í svona hótelíbúðablokk á 5 Av. Einn veggurinn er þakinn af polaroid myndum af nýjustu andlitunum. Ég var látinn standa upp við hvítan vegg og horfa fram og til hliðar og eitthvað. Svo var tekið af mér vídeó þar sem ég sagði hvaðan ég væri og sagði frá einhverju sem ég obsessaði yfir. Ég sagðist vera obsessed yfir filmum og ljósmyndun almennt. Svo skrifaði ég upplýsingar um mig, skóstærð og allskonar þannig á eitthvað casting blað. Gaman að kynnast þessari hlið á þessu þó það verði örugglega ekkert úr þessu.

Á leiðinni niðrí Chinatown sá ég þessa hvítu skó á sölubás úti á götu. Ég hef verið að leita að skóm hérna úti síðan ég kom en ekki fundið neitt ennþá á viðráðanlegu verði. Þessir skór eru líklega frá áttunda áratugnum og eru seldir í Taekwondo búð. Ætli þetta séu ekki bardagaskór. Kannski að ég bara skelli mér á þá þegar ég á pening. 15$ er nú ansi vel sloppið. Kannski að ég skelli mér á þessa svörtu líka. Þá er ég til í slaginn. Úff. Ég ræð ekkert við þetta lengur.

Eftir vinnu var ég eitthvað slappur á því svo ég ákvað að fara bara heim í rúmið. Mig langaði mikið í grillveislu/partýið hjá Júlíu og Andrew en þegar fór að nálgast miðnætti var öll orka búin í kroppnum. Á laugardaginn fór ég aftur niðrí vinnu og útbjó e-r .pdf til þess að senda. Þá fékk ég símtal frá Gúnda góðvini mínum sem er í borginni þangað til í Júní ásamt unnustu sinni. Ég hafði ætlað að hitta Halla og co. í Brooklyn í kvöldmat en þar sem fyrirvarinn á því var of stuttur ákvað ég að fara með Gúnda í partý í Vilhjálmsborg og reyna þá frekar að draga krakkana þangað.

Partýið var hresst og skemmtilegt. Svo hringdi Halli þegar hann og krakkarnir voru fyrir utan. Ég fer út og opna dyrnar. Þar stóðu hvorki fleiri né færri en 12 íslendingar. Húsið fylltist því fljótlega og íslendingar voru í meirihluta á þessum tímapunkti. Haha. Ég ætti kannski að stofna skemmtanaþjónustu hérna úti. Þeir sem komu voru Halli, Stuart (nýr íslendingur), Sigurjón, Lóa, Árni +1, Siggi Maggi, Haddi, Þorlákur, Björk Viggós, Nicholas, Áslaug og einn annar sem ég man ekki hvað heitir. Ég er hræðilegur með nöfn. Svo kom ein stelpa sem heitir Stína og var ótengd þessum hóp en þekkti húsráðendur. Við Gúndi brydduðum upp á einhverskonar ljósmyndaverkefni. Hann hafði í fórum sínum Brennivínsflösku. Við gáfum hverjum og einum gesti staup að drekka og svo tók ég portrettmynd af viðbrögðum fólks. Brennivínið hafði verið kælt í frysti svo viðbrögðin voru ekki eins og ég hafði vonað. Einu gretturnar komu frá mér og tveimur íslenskum stúlkum. Afspyrnu léleg frammistaða hjá mér sjálfum þó ég segi sjálfur frá. Ég kvaddi svo teitið og fór heim til Silju þar sem var kveðjuhóf fyrir Júlíönnu og Ellen en ásamt okkur var þar Inga einnig niðurkomin. Það er alltaf von á tryllingi þegar þær eru annars vegar.

Í gær var ég heima og horfði á Deadliest Catch á Discovery. Það eru frábærir þættir um krabbaveiðar í Beringshafi. Það ólgar örugglega í mér sjómannablóð því ég hef fantagaman af þessum þáttum. Þessir gæjar eru í lífshættu allan tímann en fá svo borgað 5 milljónir fyrir hvern vikutúr eða svo. Ekki amalegt það. Þeir eru samt á 20 tíma vöktum og þetta rústar þeim alveg, svo þið þyrftuð kannski að taka það inn í myndina áður en þið leggið þetta fyrir ykkur. Einn uppáhaldsljósmyndarinn minn, Corey Arnold er einmitt bátsmeðlimur á einum svona bát. Myndir eftir hann hafa birst í Now Now Gallerýinu eins og mínar. Ef þið smellið á hlekkinn og skrollið aðeins til hægri þangað til þið komið að stráknum með myndina af hundinum og smellið á hana, þá getið þið séð nýjasta framlagið mitt. Skoðið svo endilega myndirnar hans Corey’s. Þær eru alveg truflaðar!

Ég fór að hugsa eftir þetta partý þarna um daginn hvort það væri ekki málið að stofna svona íslendingahverfi hérna í New York. Það væri hægt að kalla hana Vilhjálmsborg í höfuðið á okkar ástkæra fyrrverandi borgarstjóra (!) honum Villta Tryllta Villa. Þetta gæti bara verið ein gata og á henni væri Kaffitár, Eymundsson, ein víkinga túristabúð, Hressingarskálinn, Vínbúðin (ríkið) og svo að sjálfsögðu Sirkus. Mér lýst betur á að innréttingarnar verði fluttar hingað en til London. Svo gæti verið ein afskaplega kjánalega hönnuð kirkja og auðvitað þyrftum við Bónusverslun líka, svona uppá fjárhaginn. Í Vilhjálmsborg væri allt krökkt af neonklæddum krökkum með alltof stór sólgleraugu og meðalaldurinn væri 27 ára. Dánartíðni væri mjög lág og miðað við höfðatölu væru Vilhjálmsborgarar langbestir í öllu í borginni. Allir væru listamenn eða tónlistarmenn og við hefðum okkar eigin leigubíl og einn gulan strætó sem keyrði upp og niður götuna. Allt í Vilhjálmsborg væri 150% dýrara en annars staðar í borginni en fólk myndi láta sig hafa það. Best í heimi. Líka í New York.

Nú sit ég í vinnunni á þessum ágæta degi. Við erum á fimmtu hæð í húsinu í miðjunni á myndinni hér að ofan. Á eftir ætla ég á opnun á ljósmyndasýningu hjá vinkonu minni, Vicky. Þetta er útskriftarsýning hjá SVA held ég, svo það verður gaman að sjá. Að lokum er hér lag með hljómsveitinni Black Ghosts. Það heitir Face og er mjög dansvænt mix eftir e-n sem kallar sig Switch.
Face (Switch remix) - The Black Ghosts

Þangað til næst.
Jói Vilhjálmsborgari

Já, eftir síðustu færslu tók ég leigubíl á stað sem heitir Circa Tabac þar sem Silja og spúsur hennar sátu með klaka með smá hvítvíni. Þegar ég mætti var heilmikil ljóðasamkeppni í gangi því þær sátu afar niðursokknar og glímdu við skáldagyðjuna. Þær voru að semja ljóð um hvor aðra og afraksturinn var áhugaverður, svo ekki sé meira sagt. Ég samdi eitt ljóð á mettíma um afleiðingar partýsins sem ég hélt um daginn. Eftir smá tíma komu Kobbi og Silas vinur hans sem er frá Danmörku.

Þessi veitingastaður varð fyrir valinu því hann er einn af fáum stöðum hér í borg þar sem leyft er að reykja innandyra með góðri samvisku. Eftir nokkra bjóra og hvítvínsglös í viðbót var haldið á Beatrice þar sem við flugum inn átta saman. Græna teið með hunanginu að gera góða hluti. Í öllum leigubílum hér í borg eru sjónvarpsskjáir þar sem maður getur horft á nýjustu fréttir eða aðra afþreyingu. Ég skil ekki alveg hvernig það system virkar. En já. Inni á Beatrice var afspyrnu góð stemmning og mikið dansað. Silja sagði á einum tímapunkti: “Jói, þarna er Brad Pitt!” og ég aulaðist til að líta við. Þetta var verðskuldað skot á mig þar sem ég er alltof upptekinn af frægu fólki hér í borg. Mátulegt á mig. Haha.

Í dag er búið að vera brjálað veður, eiginlega besta veðrið hingað til. Tuttugu og fjögurra stiga hiti. Takk fyrir. Við Magnús höfum reynt að fara upp á þak þegar færi gefst og ég er ekki frá því að ég fái jafnvel freknur eftir daginn. Annars hef ég setið inni í dag og skannað inn myndaþættina tvo úr nýjasta Purple sem Magnús tók fyrir ekki svo löngu. Smá sýnishorn hér að neðan.

Á morgun er mér boðið í grillveislu heima hjá Júlíu og Andrew. Það er verst að það er spáð rigningu á morgun, ég hefði gjarnan viljað að veðrið myndi haldast svona gott. Að lokum er hér annað lag af sömu plötu og síðasta lag með Donnu Summer. Mjög epískt og viðeigandi.
Now I Need You - Donna Summer

Þangað til næst
Jói Jói Jói

Kannski er það mengunin eða fólksumferðin, en mér þykir þessi staðreynd ansi merkileg. Í þessa gangstétt hefur Dash Snow skrifað nafnið sitt. Ef þið smellið á nafnið hann þá getið þið séð einhverjar rosalegustu polaroid myndir sem þið munuð sjá á ævinni. Dash er tveimur árum eldri en ég og kemur af ofboðslega ríkri fjölskyldu hér í New York. Samt ákvað hann að fara að heima 14 ára gamall og lifa á götunni. Síðan þá hefur hann upplifað ótrúlegustu hluti og myndirnar bera þess vitni. Hann ólst upp með tveimur bestu vinum sínum, Ryan McGinley og Dan Colen, og allir eru þeir ríkjandi í listasenunni hér. Dan Colen seldi til að mynda listaverk fyrir ári síðan á 500.000 dollara, geri aðrir betur.

Á mánudaginn fór ég fyrst í Dashwood books og kíkti á nýju bókina hans Terry Richardson. Hún er styrkt af Diesel og er öll tekin í Rio í Brasilíu. Mjög hressandi bók með áherslu á kynlíf, sjálfsmyndir, lýtaaðgerðir og almenna brenglun á la Terry. Svo kíkti ég í fína búð sem heitir Memes og er í næsta nágrenni við Dashwood, nánar til tekið á Great Jones st. Þar eru seldir Kim Jones for Umbro skór sem mig langar mikið í, sem og alls konar áprentaðir bolir, þó aðallega í hjólabrettastíl.

Svo fór ég og hitti Magnús í hádegismat á Jin sem er lítill japanskur staður rétt fyrir neðan Delancy. Á leiðinni rak ég augun í þennan skærgula og fína Lamborghini bíl. Einhvern daginn. Einhvern daginn. Jæja. Ég fæ mér alltaf Sushi lunch tilboðið sem kostar ekki nema $10 sem verður að teljast helvíti gott miðað við 10 sushi bita, miso súpu og grænt te. Ég overdósa alltaf á wasabinu, án undantekninga. Allaveganna. Svo fórum við niðrí vinnu þar sem ég setti upp nýtt forrit til þess að archiva allar myndirnar. Síðustu þrjá daga hef ég svo setið sveittur við að merkja og flokka í kringum 6000 myndir. Oft er ég alveg ónýtur í bakinu eftir heilan svoleiðis dag, kannski er ég kominn úr æfingu?

Útum alla borg eru svona leikvellir fyrir alla skólakrakkana. Börnin eru byrgð inni í stóru búri og leikföngin eru af skornum skammti. Krakkarnir þurfa því að finna upp á einhverjum leikjum til að leika sér býst ég við. Fyrir framan húsið mitt er meira að segja hleypt inn í hollum. Hundrað manna krakkahópur fær hálftíma til að leika sér, og 10 mínútum áður en þau klára bíða aðrir hundrað krakkar í misjafnlega vel mynduðum biðröðum eftir því að fá að komast inn á leikvöllinn. Maður fattar oft hvað maður hefur verið heppinn að koma frá Íslandi þegar maður rekur augun í svona.

Það er alltaf verið að taka upp kvikmyndir útum alla borg. Gatan mín var lokuð um daginn og full af tökuliðsbílum. Á leiðinni niðrí vinnu á mánudaginn sáum við 20 mótorhjólalöggur að leika í einhverskonar bílaeltingarleiksatriði. New York er kannski ekki Hollywood, en það er nógu andskoti mikið tekið upp hérna. Um daginn sá ég líka Law & Order tökuliðið að störfum niðrí SoHo.

Á mánudagskvöldið fórum við M. svo út að borða á Lil’ Frankies og hittum Kenneth og Brandee. Eftir að þau fóru komu Silja, Ellen, Júlíanna og Katrín og fengu sér drykk með okkur. Svo fórum við á Lit og fengum okkur meiri bjór. Bobby og Bergur, þið ættuð kannski að búa til drykkjuleik.. alltaf að drekka bjór þegar ég minnist á bjór. Þið yrðuð vel drukknir eftir ein greinaskil. Haha. Það var ekkert brjáluð stemmning á Lit en við komum okkur fyrir niðrí kjallara þar sem var betri tónlist og minna fólk. Prýðilegt kvöld í alla staði. Silja fær samt mínusstig fyrir að hella yfir mig heilum bjór. Haha.

Í dag fór ég niðrí vinnu upp úr hádegi og kom heim um kl. 20 í kvöld. Hef ekki alveg ákveðið hvað ég ætla að gera í kvöld en ætla bara að láta það ráðast.

Að lokum er hér uppáhalds lagið mitt með Donnu Summer. Það heitir Working the midnight shift og augljóslega höfðar það nafn til mín. Þetta er lag sem ég átti á vínilplötu en mér hefur ekki tekist að finna það ennþá á .mp3 fyrr en í dag. Tékkið á þessu, Donna Summer og Giorgio Moroder í essinu sínu!

Working the midnight shift - Donna Summer

Þangað til næst.
Jósé Moroder

Þetta sagði Groucho Marx á sínum tíma. Maður að mínu skapi. Eftir síðustu færslu labbaði ég upp í SoHo og fór á opnunina hjá Ryan McGinley í Team Gallery. Á leiðinni rakst ég á þessa hressu humra sem voru að slappa af úti í glugga. Vorið er að skella á með sól og hita í kringum 15 stig. Ég sá í sjónvarpinu áðan að það var snjókoma í Englandi í dag.

Allaveganna. Sýningin er ein sú besta sem ég hef á ævinni augum litið. Það var allt pakkað af fólki og hleypt inn í hollum. Ég var eitthvað að rembast við að taka símamyndir af myndunum, en þá sagði Tim mér að hann væri nýbúinn að setja allar myndirnar af sýningunni inn á tinyvices. Ég sá nokkur fræg andlit inn á milli, þar á meðal ofurmódelið Agynnes Deyn, ofurleikstjórann John Waters og ofurpirrandi R.E.M. söngvarann Michael Stipe.

Ég gekk svona tvo til þrjá hringi um sýningarsalinn sem var afspyrnu strembið útaf öllum mannfjöldanum. Ryan McGinley var umkringdur fólki og tveir krakkar eltu hann hvert fótsport. Þeir tóku vídeó af honum alla opnunina og myndir af öllum sem töluðu við hann. Ég spjallaði aðeins við hann en hann sagði að ég talaði alveg jafn furðulega og Magnús. Haha. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því að ég væri með mjög augljósan íslenskan hreim. Oh jæja.

Eftir sýninguna fór ég aftur niðrí Chinatown í smá tíma og upp úr miðnætti hitti ég Júlíu á Bowery Ballroom þar sem eftirpartýið fyrir Ryan átti að vera. Eitthvað fékk ég rangar upplýsingar því það kom í ljós að partýið var á Bowery Electric sem er aðeins fyrir ofan Houston. Þar hittum við slatta af fólki, þ.á.m. Kenneth Cappello og ég hitti aftur Douglas og Brandee og fleira fólk. Eitthvað var um tónlistaratriði og á einum tímapunkti sátum við við hliðina á Waris Ahluwalia sem lék yfirlestarvörðinn í Darjeeling Limited og líka í Life Aquatic.

Á föstudagskvöldið fór ég upp úr miðnætti á Delancey Room sem er á milli Clinton St. og Attorney st. Þar var Imba að halda upp á afmælið sitt og ég hitti Ellen og Júlíönnu sem eru nýkomnar hingað. Þarna voru líka Silja, Katrín, Inga, Þorvaldur Davíð, Kobbi og Baldvin ásamt fleiri góðum. Tónlistin var prýðileg og hægt var að sitja í einhverskonar garðskála á þakinu. Eftir þetta bauð ég nokkrum gestum heim til mín þar sem setið var að bjórdrykkju fram eftir nóttu við dúndrandi tóna réttlætisins.

Helgin er búin að vera annars mjög róleg hjá mér. Ég fór í Wholefoods og reyndi að kaupa eitthvað í matinn, en endaði í Key Foods þar sem allt var eiginlega of organic og hollt í Wholefoods. Í kommentakerfinu hefur borið á gagnrýni á matarvenjur mínar og nú síðast fór bróðir minn fram á það að ég lærði að elda. Hver veit nema að ég fjárfesti í matreiðslubók og láti á það reyna. Gummi kom heim til Íslands eftir þrjá mánuði í Kanada núna á miðvikudaginn.

Hér er að lokum nýtt og hressandi lag með Gnarls Barkley. Þetta er á nýju plötunni, the Odd Couple sem Siggi var að hanna umslagið á. Plaköt fyrir plötuna hafa verið að poppa upp útum alla borg og diskurinn er kominn í búðir. Mjög gaman að þessu.
Blind Mary - Gnarls Barkley

Þangað til næst.
Jói Jói Jói

Já. Supermodel Tsunami Survivor. Svona hljóðaði ein magnaðasta fyrirsögn sem ég hef augum litið. Hana sá ég árið 2005 þegar ég sat í sömu íbúð og ég bý í núna og horfði á fréttir á CNN fréttastöðinni af flóðbylgjunni miklu sem skall á Phuket eyju í Tælandi. Siggi sat við hliðina á mér en svaf eins og geimsteinn. Á fréttastöðinni var viðtal við ungt súpermódel sem rétt bjargaðist lifandi úr flóðbylgjunni en hún hékk fótbrotin í tré í næstum því sólarhring. Mér þykir við hæfi að byrja þessa færslu á þessari fyrirsögn þar sem færslan lítur út fyrir að eiga eftir að verða mikil flóðbylgja. Tölvan mín hefur verið í viðgerð í tvær vikur og af nógu er að taka. Leggjum í hann.

Ég fór í bíó á fimmtudagskvöldið 20. mars og fór að sjá títtnefnda Be Kind Rewind. Ágætis afþreying svosum en langt frá því að vera með því besta sem Michel Gondry hefur gert. Bara meðalmynd með fínum og frumlegum tæknibrellum. Poppið og kókið þarna er ekkert smá stórt. Algjör konungsstærð. Já, rörin þarna eru tvö. En núna fæ ég mér bara gos með einu röri.

Á föstudeginum tók ég lest til Brooklyn. Eftir einhverjar krókaleiðir og vesen fann ég loksins Studio B sem er æðislegur tónleikastaður á Banker st. Þar áttu að fara fram tónleikar með stórbrotinni hljómsveit sem kallar sig Modeselektor. Ég komst yfir plötu með þeim fyrir nokkru sem er splunkuný og heitir Happy Birthday. Hún er með bestu plötum sem ég hef heyrt á þessu ári og því ákvað ég að skella mér einn míns liðs. Leit mín að teknóvinum hafði ekki enn borið árangur á þessum tímapunkti, en eitthvað rofaði til í þeim efnum síðar í vikunni. Ég keypti miða á einhverja 15 dollara og keypti mér Red Stripe bjór á barnum. Hann er frá Jamaíka og við Siggi eigum góðar minningar um hann síðan í London. Það voru einhverjir random DJ-ar að hita upp svo ég fór út í sígarettupásu. Þá sé ég enga aðra en Björk Guðmundsdóttur valsa út úr leigubíl ásamt Ange vinkonu sinni úr ThreeASFOUR en Ange hafði ég hitt áður í afmælinu hennar Eddu. Þegar ég fór aftur inn spjallaði ég aðeins við Björk. Hún tísti af ánægju vegna þess að hún var spurð um skilríki á leiðinni inn. Haha. Ég var að vinna með Sindra syni hennar á Grapevine og við deilum báðir sama húðflúrinu, en það er önnur og lengri saga.

Síðasta upphitunaratriðið voru tveir rappandi svertingjar með silfurhárkollur. Mjög spes. Fljótlega byrjuðu svo Modeselektor að spila. Þeir áttu besta intro sem ég hef séð á tónleikum og það gaf forsmekkinn af því sem koma skildi. Að vanda tróð ég mér eins framarlega og hægt var. Modeselektor byrjuðu á að dreifa bjórflöskum og tómum plastglösum til þeirra sem voru fremst. Svo gengu þeir um með tvær 2 lítra vodkaflöskur og skenktu gestum. Þar sem ég er afar hár í loftinu fékk ég bæði bjór og vodka í boði hússins. Svo byrjaði showið. Og almáttugur. Þetta eru með betri elektrónísku tónleikum sem ég hef farið á. Þrátt fyrir að vera einn skemmti ég mér konunglega og moshpittið var eins og ein stór fjölskylda.

Ég dansaði af mér rassgatið og meira til. Í uppklappslaginu tóku þeir upp kampavínsflöskur sem þeir sprautuðu yfir alla þvöguna en öllum var nákvæmlega sama þar sem stemmningin var í algleymingi. Studio B er búið að setja upp myndir frá tónleikunum hérna og ef vel er að gáð má sjá glitta í sveittan undirritaðan í þvögunni. Tónleikarnir enduðu um kl. 3 svo ég ákvað að koma mér heim í bælið. Þreyttur, þvældur en hæstánægður.

Á laugardeginum vaknaði ég um hádegisbilið. Hvað er þá betra en að skella sér á McDonalds og fá sér einn McGriddle? Heit hamingja umvafin í kærleiksríkan endurunninn pappír. Mmmmmm. Eftir þessa dýrindis máltíð fór ég í Apple búðina í SoHo og setti tölvuna í viðgerð. Ég var kominn með algjört ógeð á að þurfa að kreista tölvuna mína til að sjá hlutina rétt á skjánum. Það er líka hálf ómögulegt að vera aðstoðarmaður ljósmyndara en geta ekki skoðað ljósmyndir í tölvunni sinni. Viðgerðin átti að taka 7-11 daga og kosta $310. Ég lét mig hafa það samt sem áður. Seinnipartinnn fór ég svo heim til Júlíu þar sem við drukkum nokkra bjóra. Ætlunin var að fara á tónleika með Digitalism í Webster Hall. Ég hafði keypt miða á tónleikana sama dag og ég keypti miðana á Justice.

Við löbbuðum af stað svona ca. klukkutíma eftir að “doors open” var auglýst. Af fenginni reynslu ákvað ég að reyna að vera ekki of seinn í þetta skiptið. Við mættum alveg tímanlega og ég tróð okkur eins framarlega og mögulegt var. Ég sá Digitalism síðast spila á Sónar hátíðinni í Barcelona síðasta sumar. En ég sá þá ekki mjög vel þá þar sem við vorum í sal sem rúmaði 9.000 manns auk þess sem ég eyddi mestum tímanum þá dansandi á gólfinu, þar sem það veitti mér nýjan vinkil á ljósmyndatökur af vinahópnum. Tónleikarnir byrjuðu með trompi, Zdarlight og svo fylgdi hver smellurinn á fætur öðrum, Pogo og allt hitt eðalstöffið sem þessir gæjar hafa gert.

Þegar fólk hoppaði og dansaði þá dúaði gólfið svo mikið að mér var eiginlega ekki alveg sama. Við hefðum samt dáið með stæl, löðursveitt á bullandi teknótónleikum. Digitalism er mjög fyndið combo, ljóshærður mjór strákur sem sér um sönginn og allt Treble soundið og svo einn feitur dökkhærður sem sér um bassann og tölvutrommurnar. Bassinn var í rauninni svo þungur að mér fannst á tímabili eins og ég væri með bassa í lungunum. Það var mjög sérstök tilfinning. Í lokin fóru ca. 200 manns upp á svið til að dansa en vissi svo ekkert hvernig það átti að vera. Haha. Eftir tónleikana gengum við Júlía brosandi aftur heim til hennar þar sem við tók sérstök páskahefð þeirra ameríkana.

Það eru engin Nóa Síríus páskaegg númer fjögur hér í Ameríku. Ó, nei. Þegar við mættum var Andrew meðleigjandi Júlíu búinn að sjóða og blása innvolsi útúr fullt af eggjum og fleiri vinir þeirra voru mættir. Hann hafði sýnt okkur fyrr um kvöldið tvo kastala af kössum sem mamma hans hafði sent honum frá Omaha, Nebraska, þaðan sem hann er ættaður. Í kössunum var allt frá súkkulaði til vel pússaðara epla. Mjög skemmtilegt. En já, aftur að eggjunum. Það var tekinn upp matarlitur og hann blandaður í einhverskonar plastsmokka. Svo var hafist handa við að mála eggin og með fylgdu límmiðar svo maður gæti nú gefið eggjunum smá karakter og gert þau svolítið eggjandi (ég stóðst ekki mátið, sorrý). haha. Ég bjó til egg sem var blátt með hvítum doppum en það átti að vera ég í Wood Wood peysunni minni. Þetta var afspyrnu fín tilbreyting þó ég saknaði smá súkkulaðiátsins sem venjulega einkennir páskahelgina.

Eftir málunina fórum ég, Júlía og Andrew með leigubíl niðrá Wall St. þar sem Hólmar nokkur hafði boðið mér í partý. Hann hefur búið hér í mörg mörg ár og á barn og bíl. Hann vinnur fyrir sér sem plötusnúður og partýið var haldið í stúdíói sem hann hefur til umráða. Reyndar stoppuðum við fyrst stutt við í afmæli hjá Nick vini hans sem var í næsta nágrenni, við höfnina. En í partýinu hjá Hólmari var mjög gaman og eiginlega fleiri íslendingar en á FM Belfast tónleikunum um daginn. Ég ætla bara að þylja upp nöfn án nánari útskýringa. Haddi, Siggi Maggi, Ævar, Elli, Gassi, Ari Alexander, Halli, Guðrún, Lóa og Árni +1. Það voru örugglega fleiri en þetta eru þeir sem ég man eftir í fljótu bragði. Þessi tvö síðastnefndu buðust til að vera teknóvinir mínir og vakti það mikla lukku mína. Hjá fatahengi staðarins rakst ég á fullt hamborgarabox af frönskum kartöflum og bernessósu. Ég spurði fatahengisstúlkuna, sem var með stærsta barm sem ég hef séð, hvort ég mætti eiga þessar kartöflur. Hún hélt nú það og ég hakkaði þær í mig þar sem ég hafði ekki borðað síðan í hádeginu. Akkúrat þá gengu Elli, Ævar og Gassi inn á staðinn. Vandræðalegt. Haha. Ég átti ekki pening, that’s my prerogative.

Eftir franskar kartöflur og íslenskar kveðjur fórum við Júlía og Andrew á Beatrice. Þar var góð stemmning en við ekki beint í dansstuði. Í sætunum á efri hæðinni gaf sig ungur maður á tal við mig og það kom í ljós að hann heitir Sean Thomas og hefur verið duglegur að mynda fyrir I-D magazine. Maður að mínu skapi. Hann bauð mér starf en ég sagðist vera með slíkt. Hann sagðist kannast við Magnús sem var nýfarinn á Lit. Við nánari eftirgrennslan kom einnig í ljós að Sean var frá Omaha í Nebraska, nákvæmlega eins og Andrew. Mér þótti þetta frekar fyndið og kynnti þá kumpána sem áttu svo heillangt samtal um heimahagana.

Eftir einhverja stund ákváðum við að kíkja á Lit þar sem Magnús var. Það átti reyndar ekki að hleypa okkur inn þar sem klukkan var orðin fjögur og inni var eitthvað after-hours partý. Ég náði þó með einstökum sjarma að smokra okkur inn. Við innganginn var náungi sem sagði: I don’t know these people. Ég spurði hann hvort hann væri eigandinn og þá sagði hann: Get the FUCK away from me man! Þetta er í fyrsta sinn sem ég kynnist svona hostility hér í borg. Andrew og Júlía fóru heim stuttu síðar en ég hékk aðeins lengur með Magnúsi. Leo Fitzpatrick var að spila mjög góða tónlist og við fengum gefins bjór á barnum.

Á sunnudeginum þegar ég vaknaði voru Peeps fyrir utan dyrnar hjá mér. Það eru gulir páfagauksungar og bleikar kanínur í sætindaformi. Jeffrey gaf mér þetta í tilefni páskanna. Eftir að hafa gætt mér á þeim fékk ég mér göngutúr og rakst á þessa gömlu brúarstólpa sem mér fannst ansi magnaðir. Verst að símamyndavélin gerir þeim ekki alveg réttlæti.

Eftir göngutúrinn fór ég í Dashwood books og skoðaði nokkrar nýjar bækur. Þar á meðal bók um Lee Friedlander þar sem þessa sjálfsmynd var að finna. Þetta er eiginlega uppáhaldsljósmyndin mín eftir hann. Dásamlegt hvernig hann notar jafn einfaldan hlut eins og ljós og skugga til að krydda upp á myndina. Um kvöldið komu vinir Jeffrey’s í heimsókn. Þar á meðal Kirsten sem á barinn Home Sweet Home á Christie st. sem ég hef reyndar ekki ennþá heimsótt. Einnig voru tveir samkynhneigðir strákar úr post punkhljómsveitinni The Hunt. Þeir voru mjög sérstakir í klæðaburði og enn sérstakari í hárgreiðslu. Þið vitið hvað ég meina ef þið skoðið mæspeisið þeirra. Heima var drukkið rauðvín og svo farið á Sway á Morrissey kvöld. Í anddyrinu mætti ég Mischu Barton sem lék Marissu í The O.C. Hún er mun lægri en ég hélt. Ég var einu sinni skotinn í henni. Í fyrstu seríu. Benjamin Cho var að plötusnúðast og stemmningin var fín. Annar strákanna úr hljómsveitinni var á einhverjum megrunarkúr og eitthvað fóru megrunartöflunar illa í hann með áfenginu. Hann sleikti á mér höndina og stökk upp á sófann og lét í alla staði eins og eðla. Ekki eðlilegt. Við Jeffrey fórum heim eftir klukkutíma og enn á ný rakst ég á Leo í anddyrinu. Skemmst er frá því að segja að ég og Kimberley eigum ekki samleið lengur svo fólk þarf ekkert að vera að stressa sig á að sjá mynd af henni. Ég á ennþá eftir að hitta ameríska stelpu sem mér finnst áhugaverð. Þær eru svo afskaplega mikið á yfirborðinu margar hverjar finnst mér.

Alla þessa vikuna fór ég í vinnuna hingað niðrí Chinatown þar sem ég sit núna. Helstu verkefni hafa verið að setja negatívur í plöst og koma einhverskonar reglu á myndabankann hans M. sem er ekkert smáræði. Time Capsule-ið virkar mjög vel og það er snilld að geta báðir unnið á sama harðadiski á sama tíma. Ég átti ekki mikinn pening í þessari viku svo dagurinn fór í vinnu og kvöldin flest í bókalestur og sjónvarpsgláp. Með þessu borðaði ég svo brauð með hnetusmjöri og drakk kók úr 12 dósa pakka sem Jeffrey gaf mér frímiða/coupon fyrir. Mjög heilsusamlegt og fínt.

Á miðvikudagskvöldið fór ég í partý með Magnúsi og Mark hjá Intersection Magazine en það er tískublað með áherslu á bíla og önnur farartæki. Mjög fyndið combo. Þar var opinn bar og Eric kærastinn hennar Eddu að spila. Þetta var mjög upscale allt saman og mér leið eins og útigangsmanni í hettupeysunni minni. Ég hitti Jeremy og Vicky kærustuna hans. Þau eru myndarleg eins og sjá má. Enda bæði ljósmyndarar.

Teitið var ágætt en þetta var svoldið svona eins og kokteilboð með sterkjum drykkjum. Hægt var að máta bílana og það var maður inni á salerni sem rétti manni handklæði. Það vantar alveg á Íslandi. Reyndar er þetta svolítið leiðinlegur siður á skemmtistöðum eins og Studio B. Þar er svona handþurrkumaður en hann ætlast til að maður gefi honum dollara í þjórfé fyrir ómakið. Þetta gerir það að verkum að flestir karlmenn sleppa því að þvo sér um hendurnar eftir salernisferðina. Þar sem ég hef mjög litla þvagblöðru er ég oft 14 dollurum fátækari eftir eitt svona kvöld. Haha.

Á föstudaginn síðasta fór ég á ljósmyndasýningu í The Journal Gallery í Brooklyn. Gallerýið er rekið í tengslum við samnefnt tímarit. Sýningin heitir BEING THERE og þarna var verið að sýna myndir af ungu fólki teknar af hetjum eins og Terry Richardson, Ryan McGinley og Peter Sutherland. Í gallerýinu fékk ég mér bjór sem var á boðstólnum og hitti Douglas Perret en hann er casting director með mjög skemmtilega bloggsíðu. Hann hefur unnið fyrir Magnús og var eðalhress. Hann bauð mér í afmælið sitt sem var í gær. Svo hitti ég líka Tim Barber en hann rekur ljósmyndasíðuna TinyVices sem hefur verið uppáhalds hjá mér lengi. Hann hefur tvisvar birt myndir eftir mig, nú síðast fullt af myndum í flokknum Various Photographs : Part 20. Við áttum gott spjall en fyrir nokkrum dögum bað hann mig um þrjár myndir í prentupplausn sem hann langar að sýna á New York Photo Festival sem verður hérna í borg um miðjan maí. Það er stærsta ljósmyndasýning sem haldin hefur verið í borginni. Snorri Bros gerðu einmitt þennan fína trailer fyrir sýninguna. Ég er að vonum mjög ánægður með að fá að sýna þrjár myndir þar. Hann vill líka fá portfolio með myndunum mínum á síðuna svo ég þarf að fara að hefjast handa við það.

Þessi mynd tengist ekki atburðum kvöldsins beint, en á þessum tíma var ég samt mikið að hugsa um að fara í klippingu. Um klukkan tíu um kvöldið hitti ég svo Auði frænku í dinner á Lil’ Frankies. Auður var hérna að vinna í Armory show í tengslum við Whitney Biennale. Hún vinnur hjá i8 gallerýið heima í Reykjavík. Hún vinnur einnig í Útúrdúr bókabúðinni á Njálsgötu. Þar er einmitt verið að selja síðustu þrjú eintökin af Sirkusár bókinni minni sem ég lét framleiða í 15 eintökum í tengslum við sýninguna sem ég hélt í gallerý Auga fyrir Auga síðasta sumar. Mér skilst að það sé verið að rífa staðinn, svo nú fer hver að verða síðastur að tryggja sér eintak. Bókin hefur gríðarlegt menningarsögulegt gildi og svo líka bara svo ótrúlega fallegt fólk í henni. Allaveganna. Ég og Auður fengum okkur bæði La Classica sem er pizzasamloka sem skákar pizzasamlokunum á BSÍ svo um munar. Það er himinn og haf þar á milli. Ég fékk mér heimabruggaða bjórinn og hann bragðast alltaf jafn vel. Í kringum miðnætti kvöddumst við og ég fór að hitta Mark og Magnús á Beatrice. Sá staður er alveg að taka við af Sirkus fyrir mér. Haha.

Auður var með glaðning í farteskinu fyrir mig, nefninlega Nóa Síríus páskaegg númer fjögur. Helginni eyddi ég því heima í sjónvarpsgláp og súkkulaðiát. Magnús fór til London á laugardaginn og því setti ég í fyrsta gír. Ég horfði á Entourage, Family Guy, American Beauty, Under Siege, Oceans Eleven og Hook. Eins og gefur að skilja var ekki mikið pláss fyrir margt annað þá helgina. Nema jú. Þegar ég kom heim á föstudagsnóttina tók ég þá afdrifaríku ákvörðun að snoða mig. Með skeggsnyrtinum mínum. Þegar ég vaknaði á laugardaginn og hugðist fara í sturtu var mér heiftarlega brugðið þegar ég leit í spegilinn. Skeggsnyrtirinn hafði orðið batterýslaus svo verkið var hálfklárað. Ég leit því út eins og fórnarlamb sprengjuárásar í Bagdad eða eitthvaað. En eftir tveggja tíma erfiða baráttu við hárið var það loksins á bak og burt. Eða réttara sagt útum allt gólf. Afraksturinn má sjá hér að ofan. Reyndar leit ég fyrst út eins og nýnasisti þar sem ég notaði lægstu stillinguna á skeggsnyrtinum. Á mánudeginum gat ég fyrst farið að sýna mig utandyra án þess að eiga á hættu á að vera skotinn í drive-by skotárás af svörtum mönnum í svörtum Escalade á álfelgum.

Á mánudaginn fékk ég pening fyrir Ó, reykjavík sýninguna sem ég hélt í gallerý Hæli í vinnunni minni viku áður en ég fór út. Mér skilst að 15 myndir hafi selst fyrir 5000 kr. stykkið svo ég er að vonum hæstánægður með það. Gallerýstjórn Hælisins fær mikið hrós frá mér fyrir gott skipulag og frumkvæði að þessari sýningu. Mér finnst fátt skemmtilegra en að halda ljósmyndasýningar. Ég er jafnvel farinn að hugleiða að halda sýningu í byrjun júní heima á Íslandi og taka það þá alla leið. Ég er búinn að halda þrjár einkasýningar á síðasta árinu og langar bara að gera meira. Þeir sem styðja þá hugmynd mega gjarnan láta það í ljós í kommentakerfinu.

Þriðjudagurinn var vægast sagt furðulegur. Mest random dagur sem ég hef upplifað. Random er ameríska fyrir orðið tilviljun fyrir þá sem ekki vissu það. Haha. Ég var að labba um SoHo og Nolita. Fór í Ray’s pizza á Prince st. Eftir að hafa klárað síðasta munnbitann gekk ég úti á götu og heyri þá kallað: “Jói!”. Hinum megin götunnar voru engar aðrar en skólasystur mínar úr Verzló, Ingunn Erla og Katrín Alda sem er hér í 10 daga heimsókn. Þær voru að koma sér fyrir á litlum veitingastað þar sem hægt var að sitja úti. Veðrið var gott og frekar heitt þó von væri á rigningu síðar um daginn. Klukkan var c.a. tvö um þetta leiti. Við heilsuðumst með virktum og þær buðu mér að sitja með þeim. Þær pöntuðu sér hvítvín en ég bjór. Og við töluðum. Og töluðum. Og skyndilega var klukkan orðin sjö um kvöldið. Við fórum þvínæst á fínan lítinn veitingastað sem heitir Bread. Og töluðum. Og töluðum. Og svo var klukkan orðin hálf tíu. Þá dró ég þær með í afmælispartýið hjá Douglas sem ég nefndi áðan. Það skall á hellidemba á leiðinni og við neyddumst til að leita skjóls í anddyri einhvers staðar.

Í dyrunum var Brandee Brown sem ég kynntist um daginn, en hún er intern hjá Jamie McPhee og Kenneth Cappello sem er æðislegur ljósmyndari. Hún var mjög hissa að sjá mig, en hún bauð mér einmitt á Le Journal sýninguna í Brooklyn. Við spjölluðum fullt og inni var frítt áfengi, kampavín og bjór. Það eru myndir af gestum og okkur krökkunum úr partýinu hér. Þetta var mjög gaman, þarna voru margir áhugaverðir tískufyrirliðar, eins og t.d. þessi rosalegi hér. Eftir þetta góða teiti héldum ég, Inga og Katrín að sjálfsögðu á Beatrice. Ég skaust til að kaupa sígarettur en tveir dyravarðanna báðu mig að kaupa fyrir sig vatn og grænt te með hunangi. Ég gerði það og held að ég geti varla komist meira í innsta hring dyravarðanna þarna en þetta. Haha. Á leiðinni í afmælið rákumst við einmitt mjög randomly á Imbu og Jóhönnu úti á götu. Imba kom svo síðar á Beatrice og bauð okkur í afmælið sitt á föstudaginn. Við dönsuðum vel og lengi og fórum ekki heim fyrr en klukkan var að ganga fjögur.

Í gær labbaði ég svo enn meira og fór í fína bókabúð á Prince st. þar sem hægt er að lesa bækur og drekka kaffi, eins og á Súfistanum. Stelpurnar bentu mér á þessa búð sem var eðal. Svo rak ég augun í þetta plakat en Múm er að halda tónleika hér í lok apríl með Hjaltalín. Það er aldrei lognmolla hér í borg virðist vera. Svo eru Kandinsky og Sebastian af Ed Banger frægð að halda tónleika hér um miðjan apríl í Studio B. Ég þar.

Jeffrey fór um síðustu helgi til Oklahoma að taka myndir af húðflúruðum unglingsstrákum. Hann keypti fyrir mig tvo sígarettupakka sem kallast Carnival. Þetta er víst eitthvað sem þeir reykja þar, en þær bragðast eins og Candy Floss. Haha. Á morgun fer hann svo til Kaliforníu og eiginlega allar næstu helgar sem er meganæs. Í dag sótti ég tölvuna í viðgerð. Þeir skiptu um móðurborð og þetta kostaði mig 300 dollara. Mjög blóðugt. Svo tóku þeir líka 1GB minnið úr henni sem ég keypti á Ebay vegna þess að það er ekki viðurkennt Apple minni. Þeir vildu meina að minnið væri orsökin fyrir því að móðurborðið brann yfir. Andskotinn. Svo nú sit ég hérna með 500 mb minni og líður eins og ég sé í Apple Lisa tölvunni hennar ömmu árið 1987. Þarf að finna skrúfjárn til að setja minnið í aftur. Í dag koma Júlíanna og Ellen til borgarinnar svo von er á fjör færist í leikana. Núna ætla ég að fara að enda þessa 3500 orða færslu því ég er að fara á opnun á nýrri sýningu hjá uppáhaldinu mínu Ryan McGinley. Magnús hringdi í mig áðan og hvatti mig til að heilsa uppá hann en þeir þekkjast síðan fyrir löngu síðan. Hver veit nema ég láti bara vaða.

Að lokum eru hér tvö dásamleg en ólík lög. Fyrst er það lagið Godspeed með vinum mínum í Modeselektor. Þeim færi ég bestu þakkir fyrir vodkað og bjórinn.
Godspeed - Modeselektor
Svo er hér lagið Unglingar með Óskar Axel ft. Karen P. Þetta eru ungir en reiðir krakkar frá Íslandi sem rappa um hvað ástandið í þjóðfélaginu er slæmt. Held að Bobby K hafi sent mér þetta eðalstöff. Mæli með að hlusta vel á textann.
Unglingar - Óskar Axel ft. Karen P

Þessi færsla var í boði föður míns.

Þangað til næst.
Jóhannes Kjartansson