New York Times

Hamingjan sanna. Ég er búinn að eignast iPhone. Það borgar sig greinilega að væla um svona hluti á internetinu. Sveinn var að kaupa sér nýjasta iPhone-inn, 3G S og þurfti að losna við gamla 3G símann. Ég fékk þetta fína hvíta 16 gígabæta kvikindi á mjög góðum díl. Og það sem betra er, ég þarf ekki að skuldbinda mig með tveggja ára samning við AT&T, því ég get notað AT&T GoPhone frelsiskortið í hann beint. Allt virkar nema 3G fídusinn, en ég nota bara WiFi í staðinn sem er hér útum alla borg. Nú get ég tekið myndir fyrir dagatalið svo færslurnar ættu nú að flæða inn með styttra millibili. Mig hefur dreymt um þennan síma síðan hann kom út. Og ég hef ekki orðið fyrir vonbrigðum með hann ennþá. Þetta er sniðugasta græja sem ég hef á ævi minni eignast!

En áfram með smjörið. Síðan síðasta færsla var skrifuð hef ég búið hjá Bigga Haralds á 6 Avenue milli A og B. Íbúðin er meganice og ég þekki til hennar, því Silja bjó þarna í fyrra. Tröppurnar fyrir framan íbúðina hafa líka hýst ófáa einstaklinga með mismunandi árangri. Ég nefni þó engin nöfn. East Village hverfið er mjög skemmtilegt og ég er eiginlega orðinn ástfangnari af því en Lower East Side. Verst er að ég og Biggi þurftum að flytja út og erum húsnæðislausir í augnablikinu, þangað til málin skýrast í næstu viku. En það er gott að eiga góða að og ég fæ að vera í íbúðinni hennar Ingu núna á meðan hún skreppur heim til Íslands.

Á þriðjudeginum fyrir tveimur vikum var taka hjá okkur Magnúsi fyrir Flair Magazine. Við vöknuðum eldsnemma, á minn mælikvarða í það minnsta og brunuðum upp í Milk stúdíóið sem er eflaust með þeim betri í heiminum. Til dæmis um það var vinur Magnúsar og uppáhalds stílistinn minn í heiminum Nicola Formichetti að vinna í næsta stúdíói með ekki ómerkari ljósmyndara en Alastair McLellan sem er líka uppáhalds. Þeir voru að skjóta nýja herferð fyrir Uniqlo og ég hitti þá báða með stjörnur í augunum.

Veitingarnar í tökunni voru alveg snækó góðar. Það var frá e-m Portúgölskum keiteringstað sem heitir The Noz og allt var í svona smáum skömmtum eins og sést kannski á myndinni. Við fengum morgunmat og hádegismat, en ef ég fengi að ráða myndi ég borða þetta í öll mál. Mmmmmmm…….

Takan gekk mjög vel, en þennan daginn vorum við að mynda tvö kover á blaðið. Öll fötin voru frá Versace og voru frekar næs. Annað módel er í frægari kantinum en hún heitir Erin Wasson og hefur prýtt ófá koverin stúlkan. Hún skundaði inn í stúdíóið með stóran hættulegan hund og kveikti sér í sígarettu eins og ekkert væri. Og hún hefur ef til vill efni á því, enda bliknaði hitt módelið í samanburðinum. Hún sagði okkur að hún hafði komið til Íslands og Grænlands til að skjóta Rolex auglýsingar með Mario Testino eða Sorrenti. Annars þorði ég ekki mikið að tala við hana, hún var svo fierce.

Svo á fimmtudeginum í síðustu viku tók ég góðan tónleikasprett. Kíkti á fyndinn Tiki bar þar sem hljómsveitin Feather and Folly var að spila. Júlía Hermanns er einmitt í þessari hljómsveit og mér þótti lögin virkilega skemmtileg. Svona smá Cocorosie fílingur og með mjög frumlegum textum. Á miðjum tónleikum fékk ég svo símtal frá Styrmi en hann var óvænt staddur hér í borg. Bloodgroup tók leigubíl frá Toronto og var að spila á Cakeshop seinna um kvöldið.

Ég hafði bara heyrt eitt lag með Bloodgroup áður svo ég var spenntur að kíkja á þau. Þau komu mér verulega á óvart, taktarnir eru virkilega góðir þó ég sé ekki eins hrifinn af söngnum. Eftir tónleikana kíkti ég með strákunum í bandinu á Dark Room og nokkra fleiri staði þar sem var setið og spjallað fram eftir nóttu. Þeir eru með æði fyrir synthesizerum sem er eitthvað sem ég get vel tengt mig við eftir að hafa verið í tímum í Raftónlist #1 og #2 hjá Ríkharði í LHÍ.

Hvað matarvenjur varðar er ég löngu hættur að borða McDonalds í öll mál eins og í fyrra, enda er Big Mac hamborgari 100% dýrari núna en þá. En stöku morgna skelli ég mér á McGriddles sem er dásamleg uppfinning. (Sjá mynd.) Egg og beikon á sætu litlu bollubrauði og appelsínudjús í stíl. Himnariki.

Annar óhollur staður sem hefur verið að gera það gott í mínum bókum er Two Bros Pizza. Hann er á St. Marks, bókstaflega við hliðina á stúdíóinu okkar Magnúsar og selur pizzasneið á einn dollara. Já, einn dollara. Og á þessu hef ég lifað nokkrum sinnum á dag þegar peningar hafa verið af skornum skammti. Og þetta eru bestu takeaway sneiðarnar í bænum, sem röðin fyrir utan er ávallt til marks um.

Á Avenue A milli 7 og 8 strætis er lítill belgískur staður sem selur belgískar franskar. Ég fékk mér einn “lítinn” skammt um daginn og fór með hann í sólbað í Thompkins Square Park. Það eina belgíska við þessar franskar var mæjónesið sem fylgdi með í lítradollu. Og konan sem afgreiddi mig var rússnesk. En þetta var samt megagott!

Á laugardaginn fór sólin loksins að skína aftur. Ég á ekki mynd af henni svo þessi götulampi verður að duga sem substitute. Í einhverjum fréttum sagði að það er búið að rigna í 20 daga í júní. Þetta sumar hefur ekki beint byrjað eins og ég hugsaði mér það. En þetta stendur allt til bóta. Nú er að meðaltali 29 stiga hiti og sólskin, með smá þrumuveðri í kringum kvöldmatarleitið.

Eða jú, ég á mynd af sólinni, en bara sem endurspeglun í götupolli. Það verður að duga. Mér finnst myndavélin í símanum ansi skemmtileg. Það sem BlackBerry hefur framyfir iPhone er að hann er með flassi eða ljósi. iPhone virkar samt fínt úti í dagsljósi. Þetta er svoldið svona eins og nútíma polaroid. Ég er búinn að taka 200 myndir á símann á einni viku, og þetta sparar mér slatta í filmukostnað, þ.e.a.s. þegar ég er ekki að taka myndir af einhverju merkilegu.

Um daginn fór ég með Silju og Ingu að hitta vin þeirra sem heitir Steve Clark sem var að frumsýna bíómynd sem hann leikstýrir og skrifar. Hún heitir The Last International Playboy og það má sjá trailerinn hér. Steve býr í einni flottustu íbúð sem ég hef komið í. Þessi ljósakróna er í anddyrinu og hann er með karaókí herbergi, svo fátt eitt sé nefnt. Steve er virkilega skemmtilegur náungi og ég hlakka mikið til að sjá myndina.

Svo sá ég sýningu þegar ég var að sækja myndavél í Milk Studios sem var að opna. Þar eru portrait myndir eftir Jonathan Mannion sem hefur helst unnið sér það til frægðar að mynda virkilega frægar stjörnur. Hann lærði víst hjá Richard Avedon og mér finnst gæðin í myndunum bera þess merki. Hann tekur helst myndir af hip hop stjörnum og ég mæli með því að þið skoðið síðuna hans. Ég hafði aldrei heyrt um gæjann áður svo þetta var skemmtileg uppgötvun.

Halli bauð mér á tónleika með Jóhanni Jóhannssyni um daginn. Hann var á gestalista og fékk að taka mig með sér. Ég hafði ekki heyrt Jóhann spila áður en þetta var í fyrsta sinn sem hann heldur tónleika í Ameríku einn síns liðs. Það var stútfullt út úr dyrum af fólki en hann hélt tvo tónleika þetta kvöld á ansi skemmtilegum stað sem heitir Le Poisson Rouge.

Um síðustu helgi tókum við Magnús svo myndaþátt fyrir Flair Magazine. Á föstudeginum var taka í Penthouse stúdíói á 27 stræti. Veðrið var ekkert spes til að byrja með en svo birti heldur betur til. Módelið í þetta skiptið var Elisa Sednaoui en hún var alveg virkilega góð. Eins og eftirnafnið hennar gefur til kynna, þá er hún frænka Stephane Sednauoui sem er franskur leikstjóri sem hefur gert tónlistarmyndbönd fyrir Björk, Kylie Minogue og Madonnu svo fátt eitt sé nefnt. Eins segir wikipedia að hann hafi átt í ástarsambandi við bæði Björk og Kylie. Ekki leiðinlegt það. Það er líka til DVD diskur frá Directors Label til með verkunum hans, en Michel Gondry, Spike Jonze og Chris Cunningham stofnuðu einmitt það label.

Það er svolítið fyndið að sjá módel eins og Elisu, sem er fædd 1987 og því einungis 22 ára. En þegar maður sér þau að störfum þá er eins og þau séu hokin af reynslu. Ég hélt til dæmis að hún væri þrítug bara vegna þess hversu reynd og örugg hún var í einu og öllu. Sólin skein svo mikið að við þurftum öll að bera á okkur sólarvörn nokkrum sinnum yfir daginn því maður svitnaði svo mikið í tökunni. Það var örugglega 30 stiga hiti allan tímann.

Annars var þessi taka ekki fyrir lofthrædda, við þurftum að príla upp stiga eins og þennan á myndinni, í ofanálag við það að vera uppi á þaki á 21. hæð. Í svona töku eru alltaf hárgreiðslukona, stílisti og meikup-artisti viðstödd nálægt módelinu til þess að ganga úr skugga um að allt líti rétt út. Hárgreiðslukonan var svo skíthrædd þarna uppi að ég þurfti alltaf að príla upp og niður stiga og vera fyrir aftan hana allan tímann. Haha.

Þessi taka var öll tekin á filmu svo ég hafði nóg að gera að sjá um þrjár myndavélar. Magnús tekur mjög margar myndir mjög hratt, svo ég hef að meðaltali 20 sekúntur til að skipta um filmu og gera vélina klára. Mér þykir þó mun skemmtilegra þegar tökurnar eru á filmu því með digital er alltaf verið að stoppa á milli og skoða og edita myndirnar í tölvu með digitech sem rífur tökurnar svolítið í sundur og stoppar flæðið.

Í þessari töku og þeirri á laugardaginn rakst ég á mjög áhugaverða karaktera. Í þessari þakmyndatöku var eigandi stúdíósins ljósmyndari á sextugsaldri sem heitir Paul O. Colliton. Hann sagði mér nokkrar sögur af sér sem voru hver annarri merkilegri. Hann var aðstoðarmaður Annie Leibovitz og var líka herljósmyndari í Víetnam. Sögurnar úr “Nam” voru virkilega krassandi en ég er ekki viss um að það sé prenthæft!

Þegar takan var í þann mund að klárast skall á heljarinnar þrumuveður og brjáluð rigning. Við tókum eina mynd rétt áður en það byrjaði allt saman en þurftum svo að bíða eftir að það kláraðist. Þrumuveðrin hérna skella á með engum fyrirvara og eru svo farin jafnóðum. Þegar ég kom heim um kvöldið var himininn svo fáránlega bleikur að við Biggi stukkum upp á þak til þess að skoða það. Þessi mynd gerir því ekki alveg justice en Biggi er fínn á henni.

Daginn eftir var svo taka útum allan bæ, sem hluti af sama myndaþætti. Við fórum út um allt í svona motorhome rútu. Bílstjóri hennar toppaði eiginlega Paul frá deginum áður. Hann er 350 pund og er ósigraður Jiu-Jitsu meistari og á bardagaskóla í Brooklyn. Og þegar hann var 12 ára var hann pro skeitari hjá tveimur labelum. Og hann skeitar ennþá í tómum sundlaugum og svona, þrátt fyrir að vera 350 pund!!! Fólkið sem maður rekst á hérna. Ja hérna.

Takan þennan daginn var öllu erfiðari, við klifruðum upp á rútuna nokkrum sinnum og leituðum að stöðum til að mynda í Brooklyn. Í bláendann voru opnaðar freyðivínsflöskur og þá færðist heldur fjör í leikinn. Í síðustu tökunni sem var undir Brooklyn brúnni voru allar hár og meikup-stelpurnar farnar að dansa úti á götu, eftir hálft freiðivínsglas! Eftir tökuna kíktum við svo á Bowery Hótel í meira freiðivín sem blaðið borgaði.. sem betur fer því tvær flöskur kostuðu 200 dollara!

Á þriðjudaginn síðasta fór ég að aðstoða Jeremy vin minn að taka myndir fyrir Elle Décor. Það er ekki frásögum færandi nema fyrir þær sakir að við vorum að mynda húsgögn! Takan var í fínu stúdíói í Brooklyn sem heitir Fast Ashley’s og er staðsett fyrir neðan Vice skrifstofuna hér í borg. Ég hef ekki brennandi áhuga á húsgagnamyndatöku en ég fékk ágætlega borgað svo ég ákvað að slá til.

Öll húsgögnin vorum við að mynda fyrir auglýsingar fyrir fyrirtæki sem heitir Van Der Acker eða eitthvað, en þeir kaupa sjaldgæf one-of-a-kind húsgögn eftir listamenn í Evrópu og selja þau dýrum dómum hér í Ameríku. Þetta rauða borð sem sést hérna á myndinni kostaði til dæmis 70.000 dollara. Takk fyrir. Við eyddum svona klukkutíma í hvert húsgagn, því það var mikið atriði að stilla ljósin rétt og allt þurfti að vera perfect. Það var annar gaur að aðstoða líka sem heitir Joan og er ljósasnillingur. Hann vann með Mario Testion og kenndi mér soldið á ljósin, svo þetta var algjörlega ferð til fjár.

Á föstudaginn fyrir viku komu svo Katrín Alda og Rebekka til borgarinnar í verslunarferð fyrir Einveru. Þær fóru til baka núna á fimmtudaginn en það var virkilega gaman að fá þær. Við fórum í afmælispartý til Elísabetar sem var á þakinu hjá henni og Eddu í Brooklyn. Þar voru grillaðar pylsur og hangið í hengirúmi fram á nótt. Þær voru annars duglegar að versla, ég fór með þeim einn dag til Brooklyn og var úrvinda eftir það. Skil ekki alveg hvernig þær fóru að því að halda út fimm daga! Í þessum töluðu orðum eru Katrín, Silja, Inga og co. að gæsa Erlu Lilju í Reykjavík. Ég væri til í að vera fluga á vegg þar.

En já, allar stúlkurnar hafa nú yfirgefið borgina og ég sit eftir með brunnið og sárt ennið. Það er svolítið hellað að skrifa alltaf svona mikið í einu en það verður bara að hafa það í þetta skiptið. Hér er að lokum lag með Sidney Samson sem heitir Riverside og er algjörlega málið til að koma partýinu í gang. Það er líka viðeigandi að það heiti Riverside, því ég er núna á leiðinni í 4. júlí fögnuð í Brooklyn, fyrst í Prospect Park og svo á þaki nálægt þar sem við ætlum að fylgjast með flugeldasýningunni frægu á bökkum Hudson!

Þangað til næst.
Jói Kjartans

Sommers Hojtepunkt 2009

Ég fór í mission í dag og fór með filmur í framköllun úr fyrstu myndatökunni minni hérna í New York. Þetta var taka fyrir franska tískusíðu sem heitir Prestigium Studio og verður birt í júlí. Þeir voru með viðtal við mig fyrir nokkru síðan og báðu mig um að vera með í næsta issue. Edda var módel, Silja stíliseraði og við notuðum föt frá Köldu. Ég fæ vonandi myndirnar á morgun og er ansi spenntur að sjá útkomuna.

Ég er annars búinn að vera duglegur að kíkja á söfn og gallerý. Jeffrey gaf mér miða á MoMa um daginn, þar sem sýningin Into the Sunset var í gangi. Þemað var Ameríska Vestrið og þeir ljósmyndarar sem hafa notað það sem mótíf. Þetta var ágætis sýning, en af þeim sem sýndu fannst mér Joel Sternfeld bera af. Önnur skemmtileg sýning er á MoMa sem heitir The Printed Picture. Þar eru sýndar allar mögulegar aðferðir til að prenta ljósmyndir og saga þeirra rakin í þaula. Myndir eftir marga færustu ljósmyndarana eru notaðar sem dæmi og ég eyddi örugglega tveimur tímum í að skoða þessa sýningu.

Á laugardaginn fór ég á frábæra sýningu í 303 gallerý í Chelsea. Þetta er sýning á svarthvítum myndum eftir Stephen Shore sem hann tók í The Factory hans Andy Warhols á árunum 1965-1967. Shore er mun þekktari fyrir litmyndirnar sínar en hann var einn af fyrstu listamönnunum til að sýna litaljósmyndir á nútímalistasafni í Ameríku. Shore hékk greinilega mikið með Andy og myndirnar gefa mjög skemmtilega sýn á verksmiðjuna. Eins kom mér á óvart hvað Sienna Miller var ótrúlega lík hinni raunverulegu Edie Sedgwick sem hún lék í Factory Girl.

Rétt hjá 303 gallerý er Julie Saul gallerýið. Þar er sýning með myndum eftir Brian Ulrich þar sem hann fókusar á ameríska neyslumenningu. Hann byrjaði þessa seríu eftir 11. september 2001, en þá hvatti Bush bandaríkjaforseti fólk til þess að versla meira og styrkja efnahaginn. Brian dregur upp ansi skemmtilega mynd af neysluháttum landans og sýnir svart á hvítu hversu yfirgengilegir þeir geta verið.

Í sömu byggingu rambaði ég óvart inn í Yancey Richardson gallerýið. Það er með afspyrnu flott úrval af ljósmyndurum á sínum snærum. Núna er þar sýning á myndum eftir japana sem heitir Hiroh Kikai. Myndirnar eru úr seríu sem hann hefur unnið í fleiri áratugi og heitir Persona. Hann hefur myndað alls konar fólk upp við látlausan vegg við kirkju í Asakusa hverfinu í Tokyo. Hann segist aldrei eyða meira en 10 mínútum með hverrri manneskju og aldrei meira en 12 myndum á hvern og einn. Ég fíla svoleiðis reglur. Svo skýrir hann myndirnar ansi skemmtilega, þessi hér fyrir ofan heitir t.d. “A man who said he’d just had a drunken quarrel”. Þetta var virkilega skemmtileg sýning og ekki skemmdi fyrir að samhliða voru sýndar myndir eftir August Sander sem frægur er fyrir samtímaljósmyndir sínar af þýsku þjóðinni fyrir seinni heimsstyrjöldina. Mæli sterklega með þessari sýningu!

Um daginn fór ég svo á opnun á sýningunni Acid Drop með myndum eftir Kenneth Cappello. Hann er vinur Magnúsar og er virkilega flinkur gaur. Myndirnar sem hann sýndi í Milk gallerý eru 20 ára gamlar skate myndir sem hann tók í heimabæ sínum, Houston, Texas, þegar hann var stíga fyrstu skrefin sem ljósmyndari. Eftir sýninguna var haldið á nýjan skemmtistað sem heitir Avenue og er á 17. stræti og 10. avenue.

Það var smá hassle að komast inn, enda var þetta opnunarkvöldið. Það var frekar tómt þegar við mættum en fljótlega fylltist staðurinn. Leo var að spila en Paul Sevigny heldur kvöld þarna tvisvar í viku. Hann rak Beatrice sem var uppáhalds staður margra áður en hann lokaði fyrir stuttu. Ég heyrði að það hefði verið útaf slagsmálum sem Kate Moss startaði. Þetta er fínasti staður en mér brá í brún þegar ég ætlaði að kaupa tvo bjóra. Það kostaði 24 dollara takk fyrir. Án tips. Og ég sem hélt að Rosebar væri dýr. Á Avenue kynnti Magnús mig fyrir Olivier Zahm (sjá mynd) en hann er ritstjóri Purple Magazine en það hefur verið eitt uppáhalds blaðið mitt í mörg ár. Sá maður er alveg fáránlegur. Hann er eins og segulstál á kvenfólk sem hikar ekki við að fletta sig klæðum fyrir hann við hvert tækifæri. Ef þið trúið mér ekki sjáið þá bara fyrir ykkur sjálf: Purple-diary.

Annars hef ég haft lítinn tíma fyrir skrif fyrr en núna. Suður-Ameríski demantsfarinn Atli Guðbrandsson var í heimsókn hérna í 10 daga en hann fór heim á föstudaginn. Hann gisti hjá Bigga Haralds í gömlu íbúðinni hennar Silju, á 6 stræti milli A og B. Þar sit ég einmitt núna en ég hætti snögglega við að flytja í herbergið hjá Imbu í Brooklyn og bý núna tímabundið hjá Bigga. Atli er í þessum töluðu orðum í hringferð um Ísland með Benna. Það verður spennandi að heyra þá ferðasögu, en Atli er búinn að vera á stanslausu ferðalagi síðan í Janúar.

Drengurinn er tanaður í drasl, með ljósa lokka eins og Magnús og ljóst að hann mun líklega þurfa lífverði á Kaffibarnum í sumar. Við gerðum ýmislegt skemmtilegt á meðan hann var hérna. Um daginn fórum við með Bigga, Svenna Páls og Óskari á stað sem heitir Fat Cat en þar er hægt að fara í borðtennis, pool, fussball og tefla skák fyrir lítinn pening og drekka ódýran bjór fram á nótt. Við tókum tvær keppnir í borðtennis, Biggi vann fyrri keppnina en Atli þá seinni. Við fórum líka í æðislega bókabúð á Prince St. sem heitir McNally Jackson en þar er hægt að skoða ljósmyndabækur og tímarit yfir kaffibolla, og drekka besta límonaði sem ég hef smakkað. Ég, Biggi og Jóna fórum líka einn ansi góðan veðurdag í Central Park í sólbað. Þar er eitt risa risastórt tún þar sem 3000 manns lágu í sólbaði og 500 manns spiluðu frisby. Meganæs.

Tímaröðin á þessu öllu saman er í svolitlu rugli hjá mér, en fyrir rúmum tveimur vikum fór ég á tónleika með Moderat í Music Hall of Williamsbourg. Það er virkilega flottur staður og tónleikarnir eru með þeim flottari sem ég hef séð. Visualarnir voru vangefið fínir og tónarnir ekki verri. Smellið hér fyrir smá smjörþef. Ég sá Modeselektor spila í Studio B í fyrra, en Moderat eru Modeselektor og Apparat saman. Apparat hefur unnið mikið með Ellen Allien í gegnum tíðina. Edda fór með mér á tónleikana og þar hittum við Elísabetu Davíðs. Hún þekkti e-ð til gæjans sem var að halda þetta svo við fengum að fara baksviðs með hljómsveitinni eftir tónleikana og í eftirpartý á stað sem heitir Monkeytown. Þar var frítt að drekka svo ég kvartaði ekki þetta kvöldið.

Barnapía borgarinnar, Snjólaug er því miður farin heim líka. Við erum búin að eiga þó nokkur góð kvöld á þakinu hjá henni á Waverly Place með hvítvín, Silju og klaka (í engri sérstakri röð). Skemmst er að minnast ansi villtu partýi fyrir rúmri viku sem innihélt m.a. blöðrur, gerviaugabrúnir og pappaaugu. Eftir það fórum við á einhvern skrítinn stað staðsettan í fjölbýlishúsi. Við vorum með helling af bjór með okkur úr kjörbúðinni. Dyravörðurinn bannaði okkur að taka hann inn en Silja náði á e-n ótrúlegan hátt að sannfæra hann um að við ætluðum að gefa barnum bjórinn í staðinn fyrir að skilja hann eftir úti á götu. Sem betur fer var Snjólaug með stórt veski og við borguðum ekki mikið fyrir drykki þetta kvöldið.

Ég er ekki ennþá kominn með myndir frá laugardagskvöldinu síðasta en þá fór ég í Karaoke með Silju, Ingu og Hugleiki og vinum hans. Eftir Karaoke maraþon tók við tveggja klukkustunda bílferð til Brooklyn þar sem við ætluðum að vera viðstödd opnun nýs Beauty Bars. Eitthvað var bílstjórinn áttavilltur og kom ekki að sök þó hann væri með innbyggt GPS tæki í bílnum sínum. Við ókum fram og aftur heillengi þar til við loksins komumst á áfangastað. Við hefðum verið fljótari ef við hefðum gengið aftur á bak!

Magnús er annars með svaka fínan myndaþátt í nýjasta tölublaði i-D magazine, sem heitir einfaldlega Magnus in Miami. Eftir nokkra daga tökum við svo myndir fyrir ítalskt blað sem heitir Flair, en hérna eru eldri myndir sem hann tók fyrir það blað. Ég er að hugsa um að slútta þessari færslu núna, þetta er orðið alltof langt. Að lokum er hérna lag af nýrri plötu þýska snillingsins FUKKK OFFF sem heitir Black Phantom og er frekar vangefið. Og fyrir þá sem ekki fíla teknó, þá er hérna nýtt lag með CocoRosie sem heitir Happy Eyes og er ansi næs.

Þangað til næst.
Jói Kjartans

Turbolicious

Það er búinn að vera stjarnfræðilega mikill hiti hérna síðustu daga. Hann var í kringum 30 stig á fimmtudag og föstudag. Það var aðeins svalara í gær, en í dag er aftur sjúklega heitt. Það er eins og maður labbi á vegg þegar maður fer út fyrir hússins dyr… og maður er alltaf inni í þessum vegg.

Allaveganna. Á fimmtudaginn fór ég í mission og smíðaði lykla og skaust með geisladisk til clients. Mér finnst fátt skemmtilegra en að ganga um göturnar hérna. Tími varla að fara í neðanjarðarlestarnar, hvað þá þegar það er svona svakalega heitt, en þá verða sumar stöðvarnar eins og gróðurhús. Svo fór ég í Apple búðina til að skoða iPhone 3G. Er búinn að sjá hann í hyllingum í nokkurn tíma. Það væri svo þægilegt að hafa aðgang að eftirfarandi:
a) Myndavél fyrir þetta dagatal hérna
b) iPod til að hlusta á í öllum þessum göngutúrum
c) Google-maps í handhægu formi svo ég rati
og allri hinni snilldinni í þessari græju.

Silja er búin að vera að reyna að sannfæra mig um ágæti BlackBerrry en ég er ekki að kaupa það ennþá. Er spenntari fyrir iPhone enn sem komið er. En til þess að geta keypt iPhone þarf maður að skuldbinda sig í reikning til AT&T í 2 ár! Og vera með Social Security Number. Ég þarf því annað hvort að finna einhvern hérna úti sem getur keypt símann fyrir mig eða þá að finna flotta indverjabúð hér í borg. Eða kannski fæ ég mér bara hjól.

Á fimmtudagskvöldið fór ég og hitti Snjólaugu og Silju uppi á þaki hjá Snjólaugu. Það er mjög vinsælt að bregða sér upp á þak þegar það er svona heitt hér í bæ. Þar er bæði svalara og minni hávaði en niðri á götu. Við gleymdum okkur samt aðeins og vorum full lengi á þakinu. Það læsist átómatískt klukkan 23 og við neyddumst til að hringja bjöllunni hjá e-m nágranna sem buzzaði okkur inn. Svo fórum við í annað þakpartý hjá Möllu. Það var alveg við Central Park og útsýnið var alveg vangefið flott. Síðan kíktum við aðeins á klúbb sem heitir Beast, en á fimmtudagskvöldum hóstar Ryan McGinley partý þar.

Á föstudaginn fór ég í myndavélamission. Daginn sem ég fór heim til Íslands hérna í fyrra fann ég myndavélabúð þar sem ég fann gulllitaða Yashicu og Ricoh GR10 vélar á 50 dollara stykkið. Ég held ég hafi labbað í 3 klukkutíma áður en ég fann búðina. Hún er á horninu á 31 stræti og 5th Avenue og heitir Willoughby’s. Meganæs búð en það voru þó ekki til neinar notaðar vélar sem mig langaði að eignast.

En hinum megin við götuna rak ég augun í second hand búð sem heitir Cheap Jack’s. Hún var gígantískt stór. Ég eyddi 2 klukkutímum í að skoða stuttermaboli, örugglega svona 2000 stykki. Þegar ég var kominn með krampa í hendurnar kemur að mér afgreiðslukona sem bendir mér á að herradeildin sé niðri! Þar var annað eins svæði pakkað af strákafötum. Ég hef alltaf verið svag fyrir Member’s Only jökkum og þarna voru svona 500 stykki. Ég mátaði helminginn áður en ég fann tvo megafína jakka. Það var allt á 50% afslætti svo ég var ansi ánægður með kaupin. Verst það er of heitt til að geta verið í þeim!

Á föstudagskvöldið fór ég upp á svalir til Silju og Sigga og horfði m.a. á leikinn milli Orlando og Cleveland. Lebron James skoraði sigurkörfuna á síðustu sekúndu leiksins. Alveg ótrúlegur maðurinn. Svo var setið á spjalli til klukkan fimm um nóttina sem var meganæs. En daginn eftir uppgötvaðist að ég hafði verið étinn lifandi. Af moskítóflugum. Vampírur eru ágætar en moskítóflugur eru viðbjóður. Þeim finnst fátt ljúffengara en blóðið mitt og nú klæjar mig meira en allt. Ég vona að þessar flugur hafi ekki verið frá Mexíkó.

Hér er að lokum lag af nýju Kitsune Maison #7 plötunni. Það er með Maybb og heitir Touring In Ny (Short Tour Edit). Njótið vel.

Þangað til næst.
Jói sem er sorgbitinn

Blinded by delight

Sama hversu vanur maður er orðinn New York þegar maður fer aftur til Íslands, þá verð ég alltaf jafn hissa þegar ég kem aftur. Mér líður í rauninni eins og ég sé gangandi persóna í Grand Theft Auto, nema bara að umhverfið er jafnvel ennþá klikkaðara og óraunverulegra.

Ég lenti á JFK klukkan 19 á mánudagskvöldið eða 23 að íslenskum tíma. Flugið tók sex klukkutíma og á meðan horfði ég á tvo Arrested Development þætti, tvo How I Met Your Mother þætti, kvikmyndina Man on Fire, heimildarmyndina Rafræn Reykjavík og snilldarmynd Sigur Rósar, Heima. Mikið djöfulli er ég ánægður með þetta nýja afþreyingarkerfi hjá Icelandair. Maður fyrirgefur þeim alveg aulahrollinn sem þeir hella ísköldum niður bakið á manni með öllum klisjukenndu auglýsingunum um borð.

En gæjinn í landamæraeftirlitinu var ekki alveg að gera mér lífið auðvelt. Hann furðaði sig á því hvers vegna ég ætlaði að vera túristi í þrjá mánuði og spurði mig hvernig ég ætlaði að framfleyta mér. Að sjálfsögðu fór ég alveg í kleinu en tókst á endanum að koma mér úr smjörklípunni. Hún var ansi góð sígarettan sem ég gæddi mér á úti á bílaplani eftir það.

Ég tók svo taxa inn á Manhattan og var kominn í íbúðina mína í kringum klukkan 21. Þar hitti ég aftur Jeffrey sem hýsti mig í fyrra. Við fórum saman á 7A og fengum okkur að borða. 7A er veitingastaður á Avenue A og 7 stræti. Hann er opinn allan sólarhringinn sem er ansi lýsandi fyrir margt í þessari borg. Ég fékk mér BLT samloku og Red Stripe bjór. Gaman hvað allt verður framandi aftur. Eftir samlokuna fór ég beint heim í bælið enda ansi lúinn eftir ferðalagið.

Þriðjudeginum eyddi ég í símareddingar og annað þess háttar. Ég átti ennþá símann minn frá því í fyrra, en símakortið var orðið óvirkt. Í ljós kom að það var hreinlega ódýrara að kaupa nýjan síma á 20 dollara og kaupa 25 dollara inneign, heldur en að virkja gamla kortið aftur fyrir 50 dollara. Þetta er svona “frelsis” sími, svo ég kom ansi vel útúr þessu. Ég fór svo heim til þess að fara á netið og virkja símann. Það var eitthvað klikk í virkjuninni svo ég neyddist til að hringja í þjónustuver AT&T. Svoldið spes að þurfa að nota síma til þess að virkja síma. Allaveganna. Gæjinn í þjónustuverinu komst að því að ég væri frá Íslandi og tjáði mér það að hann væri á leið í internship til Reykjavíkur til þess að stúdera umhverfisfræði. Lítill heimur. Gæjinn hét Dario og var frá Grikklandi. Hann lék líka með undir 21 árs liði Napoli á Ítalíu. Og sagði mér líka að yfir 100 háskólar í Ameríku eru víst að fara að kenna umhverfisfræði. Gott og blessað. Ég ætla bara rétt að vona að hann hafi ekki verið að rukka mig á meðan hann sagði mér ævisöguna.

Í dag vaknaði ég klukkan 9 og fór að aðstoða Magnús í töku fyrir Tommy Hilfiger. Silja Magg var digitech-inn okkar. Við mættum í eitthvað stúdíó í Chelsea um ellefuleitið á 17. hæð sem var með ansi mögnuðu útsýni. Þar var verið að undirbúa módelið sem heitir Alexandra og er dóttir ekki lakari gítarleikara en Keith Richards. Þegar allt var klárt fengum við far með einum af Tommy-gæjunum. Allir hinir fóru í lyftuna en gæjinn bauð okkur far í bílnum sínum. Það er ekki frásögum færandi nema það að rosa fíni Benz jeppinn hans var staddur á sömu hæð og við… 17. hæð. Svo var bara tekin bílalyfta niður sem var afar sérstök lífsreynsla. Manni leið eins og maður væri kjurr en húsið sjálft væri að færast upp. Algjör bilun.

Takan var úti á götu á Avenue C og gæjinn keyrði þangað í loftköstum og loftköstulum. Þegar þangað var komið var ég bókstaflega með hjartað og lungun í buxunum. Takan gekk vel og ég var að koma heim eftir að hafa verið að fínisera eitthvað stöff með Silju. Kom við á Criff Dogs pylsustaðnum á St. Marks á heimleiðinni og gæddi mér á BLT pylsu. Mæli sterklega með þeirri upplifun.

Veðrið hérna er annars alltof gott og ég er að elska það. Þvílíkt frelsi og sparnaður í fatakaupum að geta bara verið á stuttermabol frá morgni til kvölds. Í tilefni af því er hér lag af splunkunýrri mixplötu frá Hot Chip, Bugged Out. Lagið heitir Schmedding og það rennur afar ljúflega niður, enda með sterku bassaeftirbragði og keim af sólaráburði. Schmedding – Exrawelt & Morelle. Njótið vel.

Þangað til næst.
Jói Kjartans

Farinn frá Borgartúni til Wall Street

Andskotinn. Ég flúði kreppuna heilu ári of snemma. Mér þótti hrikalegt þegar dollarinn fór úr 70kr. í 78 kr. þegar ég var úti í febrúar 2008. Núna er dollarinn 127 kr. Það er grátbroslegt að lesa síðustu færslu sem ég skrifaði fyrir tæpu ári síðan, í ljósi alls sem búið er að gerast.

Ég er semsagt kominn aftur. Lenti kl. 19 í gær á JFK og verð fyrstu tvær vikurnar í sömu íbúð og síðast, á Norfolk & Houston. Er hálf dasaður ennþá eftir flugið. Þarf að fara í mission núna og redda ameríska símanum mínum, sem virkar ekki einhverra hluta vegna. Hitinn á að detta í 22 stig á eftir og í kringum 30 í vikunni. Ekki það að veðrið hafi verið eitthvað slæmt í Reykjavík í gær. Allaveganna. Við “unnum” líka Eurovision svo nú hlýtur allt að verða betra.

Áður en ég kveð í bili langar mig að gefa ykkur nýtt lag sem er búið að vera í uppáhaldi hjá mér. Það heitir Shoes og er með meistara Tiga. Þetta er Mr. Oizo remix og er banvænn kokteill af flugvélabensíni og kleinuhringjum. Njótið vel. Shoes (Mr Oizo remix) – Tiga. (Gömlu lögin í blogginu eru horfin, en ég reyni að koma með nýtt lag í hverri færslu.)

Þangað til næst.
Jói Kjartans

Tapað – Fyndið

Gas! Gas! Gas! Gúrka! Mikið djöfulli þoli ég ekki þegar Íslendingar fá eitthvað svona múgæði™ (nýyrði JK) sem heltekur alla þjóðina. Þetta minnir mig á Jó-Jó-æðið. Einhver lögga öskrar Gas! og mínútum síðar er hrópið orðið vinsælasti hringitónninn, rapplag með útbrunnum rottuvælshundum og áprentaðir bolir í tugatali. Ég á mjög bágt með að sjá kómísku hliðina á þessu. Er allt orðið að afþreyingu í gúrkutíðinni? Fólk flykkist á YouTube og horfir á lögreglu slást við mótmælendur sem eru að mótmæla bensínverði, bíómiðaverði eða kílóverði á gúrkum. Fólk missir sig á spjallsíðum og fjölmiðlar hafa ekki undan að taka viðtöl við kvartandi fólk. Ég kom hingað út fyrir þremur mánuðum síðan. Þá var kreppan ekki skollin á en ég sagðist vera að flýja stjórnarkreppuna og kreppuna. Hafði þetta svoldið á tilfinningunni. En ég kem aftur heim á fimmtudagsmorguninn næsta. Og mig kvíðir smá fyrir því. Það er eins og það sé allt í steik.

Það munaði þó minnstu um daginn að ég kæmist bara alls ekkert heim. Ég var næstum því búinn að sprengja sjálfan mig og íbúðina hans Magnúsar í loft upp. Alla þá vikuna fann ég stæka og sterka lykt í íbúðinni. Ég skildi ekki afhverju. Ég henti útrunnum íslenskum fiskibollum og leitaði útum allt að dauðri rottu. Undir lokin var ég orðinn viss um að hún væri föst undir parketinu. Þetta var orðið svo slæmt að ég gat ekki unnið þarna inni. Svo kom M. heim eftir viku í London og sá strax að það var búið að vera kveikt á gasinu allan tímann. Þegar ég var semsagt að vesenast með hjólið hans aftur inn í eldhús þar sem myndin í fyrri færslu var tekin hlýt ég að hafa rekist í gashnappinn. Og ég er vanur að reykja út í glugga á íbúðinni! En vegna þess að það hafði verið svo rosalega gott veður úti þá reykti ég alltaf uppi á þaki. Sem betur fer, því annars hefði íbúðin örugglega sprungið í loft upp og ég með henni! Það má því eiginlega segja að sólskinið hafi bjargað lífi mínu. Geri aðrir betur. En ekki verr.

Þriðjudaginn 22. apríl fór ég á Múm tónleika á Manhattan. Þar hitti ég Halla og fjöldan allan af hressu fólki. Hjaltalín var að hita upp og léku þau á als oddi. Múm lék aftur á móti á stóra sviðinu. Eitthvað brást mér þó bogalistin þetta kvöldið því ég steingleymdi að borða matarbita áður en ég fór á tónleikana. Bjórinn og vodkað sem ég þáði með þökkum baksviðs hélt því heljarinnar partý í iðrum mér án yfirumsjónar næringarlögreglunnar. Skemmst er frá því að segja að ég man bara ekki boffs frá neinu eftir tónleikana sjálfa. Mér skilst á Halla að ég hafi dregið hann, Sillu og Eika á Beatrice. Eða öllu heldur þau dregið mig. Nema bara að ég fann ekki staðinn. Svo stakk ég þau víst bara af upp úr þurru og ranka svo ekki við mér fyrr en þremur tímum síðar þar sem dyravörður af Beatrice er að hjálpa mér inn í leigubíl. Daginn eftir, eða öllu heldur kvöldið eftir, uppgötva ég að ég hef týnt farsímanum mínum. Því verða engar fleiri farsímamyndir birtar hér, því miður. Ég var líka svo ónýtur og ótýndur eftir þetta kvöld að ég treysti mér ekki á seinni tónleikana í Brooklyn og eftirpartýið með FM Belfast. Það má því með sanni segja að ég hafi trompað á kolröngum tíma.

Á föstudeginum fór ég í göngutúr um SoHo, kíkti í nýju Acne búðina og fleira. Settist svo á útikaffihús við Prince st. þar sem ég fékk mér bjór. Þá labbaði Jamie framhjá fyrir tilviljun og fékk sér bjór með mér. Þegar klukkan var að ganga fimm fór ég með Dönu, Brandy og K10 vinkonu þeirra á Guggenheim safnið að skoða sýninguna hans Cai Guo-Qiang, I want to believe. Mér þótti bílarnir með ljósaflugeldunum tilkomumestir en fast á hæla þeirra komu uppstoppuðu úlfarnir og sundurskotnu tígrisdýrin. Var samt hálf fúll að sjá að úlfarnir og tígrisdýrin voru ekki alvöru dýr, heldur plat. Eftir sýninguna fór ég með stúlkunum í Central Park þar sem við fífluðumst eitthvað og tókum myndir fram á kvöld. Svo tókum við lest niðrá St. Marks og fengum okkur mexíkóskan mat.

Á laugardeginum fór ég heim til Júlíu og Andrew þar sem við spiluðum á spilastokk og drukkum íslenskt kjánavodka. Reyka vodka. Kíktum svo á Annex þar sem var svona Ruff Club kvöld. Það var prýðilegt en alltof alltof heitt. Við vorum ofan í kjallara og þegar 200 sveittir krakkar dansa saman við slíkar aðstæður hefur andrúmsloftið tilhneigingu til að hitna all rosalega. Svo dró ég þau greyin með mér á Beatrice en dyraverðirnir voru ekki á því að hleypa okkur inn. Sögðu að það væri fullt. Ég er farinn að halda að ég hafi gert einhvern skandal þarna. Úff úff ekki gott.

Á sunnudaginn fórum við M. á Lil’ Frankies og fengum okkur kvöldmat. Ég fékk mér spínats calzone sem kitlaði bragðlaukana verulega. Ekkert smá ferskt og gott hráefni þarna. Við fengum okkur nokkra bjóra og fórum svo á Sway á Morrissey kvöld. Hittum aftur Malique sem ég gaf Íslandsbolinn minn um daginn. Svo var þarna einhver spaði sem sat við borð og splæsti á okkur vodka allt kvöldið. Mikið vildi ég að ég gæti einhvern tíman keypt 5 lítra vodka flösku og 10 mismunandi blönd og boðið gestum og dansandi. En það er ekki það mikið veldi á mér núna. Þarna hitti ég líka stúlku sem heitir Kate og við spjölluðum í örugglega tvo klukkutíma um heima og geima og geyma.

Svo hefur það bara verið alls konar vinna þessa dagana. Fór á þriðjudaginn í B&H photo og keypti myndavél fyrir M. og flokkunarplöst. Ég veit ekki hve mörg ykkar hafa komið inn í þessa búð en hún er gjörsamlega sturluð. Þetta er held ég með stærstu netverslunum í Bandaríkjunum, allaveganna þegar kemur að ljósmyndun. Búðin er rekin af 630 gyðingum sem allir eru í fullum skrúða, með krullur og hatta og gleraugu og allt. Þegar maður hefur valið sér vöru fer maður að afgreiðsluborði. Þar pantar hann vöruna í tölvu, sem svo kemur í kassa á færibandi undir afgreiðsluborðinu. Hann skannar svo vöruna og lætur mann fá nótu. Svo fer varan aftur í kassanum niður á neðri hæðina með öðru færibandi. Þar borgar maður á einu afgreiðsluborði og fer svo að öðru afgreiðsluborði með nóturnar þar sem manni er afhent varan í plastpoka. Svo labbar maður út með gapandi munn og plastpoka í höndinni. Þetta er það næsta sem ég hef komist því að vera í gjafasmiðju jólasveinsins. Eins og klippt út úr Tim Burton bíómynd. Kalli og súkkulaði- verksmiðjan og allt það. Ótrúlegt. Um kvöldið hitti ég svo Curver í Laundromatinu mínu. Hann býr víst í næstu götu og er að fara að eignast barn svona um það bil um það leyti sem þú lest þetta. Ég reyndi að fara á Beatrice í þeim eina tilgangi að ná í símann minn en var svo óheppinn að það var akkúrat Harmone Korine eftirpartý þar og án þess að vera á lista var ekki fræðilegur möguleiki að komast inn. Eða þá að dyraverðirnir hafa ákveðið að hata mig eftir glataða símakvöldið.

Á fimtudaginn fór ég svo á foropnun á íslenskri myndlistarsýningu í Scandinavia House á Park Avenue. Þar voru Þorvaldur Davíð, Silja, Malla og fleira gott fólk. Á sýningunni voru verk eftir Guðný Rósu frænku mína, sem og Ólaf Elíasson, Gjörningaklúbbinn, Heklu Dögg, Steingrím Eyfjörð og fleiri góða. Þarna var boðið upp á hvítt vín og rautt. Eftir opnunina héldum við ásamt Huldu Hákon, Jóni Óskari, Ingibjörgu Pálma, Elísabetu Davíðs og mömmu hennar niðrá South Side Seaport þar sem Hrafnhildur Shoplifter var að opna sýningu. Við komum um klukkan 10 og misstum því því miður af gjörningnum. Þarna voru þó Malin og Ruvan ljósmyndari og sá síðarnefndi sá um að kafa eftir bjór fyrir okkur. South Side Seaport eða South Street Seaport er mjög fínt svæði, lítur eiginlega út eins og göngugata í Amsterdam, þrátt fyrir að vera í hjarta Wall Street. Eða kannski lunga Wall Street. Já. Segjum það.

Eftir þetta tókum við krakkarnir leigubíl eftir leiðbeiningum Silju og Ingu niðrí Chinatown við endann á Ludlow og Orchard. Þar átti að vera bar sem heitir Lost & Found. Hann ætti kannski frekar að heita Lost því staðinn fundum við ekki. Þess í stað fórum við á einhvern venjulegan bar sem var í nágrenninu þar sem við sátum og spjölluðum fram í nóttina. Síðan tvístraðist hópurinn, einhverjir fóru að fá sér að borða, aðrir voru samviskusamir og fóru heim í háttinn en ég og Þorvaldur fórum á veitingastað og hittum Ólöfu og Jóhönnu Maggý og tvær vinkonur þeirra. Svo fórum við á 205 og dönsuðum við lélegt teknó. Það er fátt verra en lélegt teknó, það er alveg klárt mál.

Á föstudaginn fór ég svo á deit með Kate (rím) á franskan veitingastað sem heitir Kasmír og er á 6 st. milli B og C. Þar fékk ég mér piparsteik og franskar. Maturinn var ljúffengur og ég get glaður komið með yfirlýsingu á þessum tímapunkti. Líkami minn hefur myndað óþol við McDonalds hamborgurum og öllu sem þeim fylgir. Líkaminn þolir sem sagt bara rétt rúma tvo mánuði af McDonalds áti áður en hann gefst upp. Þetta lærði ég án þess að horfa á Supersize Me. Eftir matinn fórum við á klúbb sem heitir Speak Easy og er nefndur eftir leyniklúbbunum á tímum Al Capone. Þetta er einn af fáum stöðum sem eru á annarri hæð hér í borg. Maður dinglar bjöllu fyrir framan stálhurð og þá hleypir skyrtuklæddur dyravörður manni upp með rafboðum. Eigandi staðarins er víst mafíósi og er nýskriðinn á sjötugs- aldurinn. Þarna var mjög fyndin blanda af fólki, allt frá módelum til verstu Harlem rottna sem dönsuðu við kúbverska tónlist. Við spiluðum paraleik í pool og unnum meira að segja fyrsta leikinn. Eigandinn fylgdist grant með allan tímann en hann á víst alla pool-bikarana sem prýða heilan vegg á staðnum. Mæli með þessum klúbb ef fólk vill prófa eitthvað alveg nýtt.

Í dag eru ekki nema þrír dagar í það að ég fari heim til Íslands svo þessu dagatals- ævintýri fer nú að ljúka. Kannski að ég haldi áfram að bulla heima, kvarta yfir bensínverði og svona. En nei, ég held samt ekki. Ég byrja að vinna eftir hvítasunnu á Jónsson og Le’macks. Stefni svo á að koma aftur hingað í ágúst og halda áfram að aðstoða M. og þá er planið að vera mun lengur en þrjá mánuði. Það veltur allt á því hvernig gengur að redda landvistarleyfi og peningamálunum og svoleiðis. Þetta er búið að vera allt allt of fljótt að líða. Start spreading the news, Im leaving today. I want to be a part of it – New York, New York.

Að lokum er hér lag með vinum mínum í Kristalskastölunum. Það heitir Untrust Us og er ætlað að minna ykkur á að treysta ekki á neitt. Ekki treysta á gashnappa. Ekki treysta á dyraverði. Ekki treysta á íslensku krónuna. Ekki treysta á að ég skrifi ekki á þetta dagatal aftur áður en sumarið er runnið á enda.
Untrust Us – Crystal Castles

Þangað til þá.
Jói Kjartans

Yfir og út.

Smjörlíki hamingjusama drengsins

Á laugardaginn hrökk ég á lappir kl. 8 um morguninn. Kvöldið áður horfði ég á Persepolis og sé ekki eftir því. Æðisleg teiknimynd sem fær mann til þess að hugsa sig verulega um. Hvernig ætli sé að búa í landi þar sem konur þurfa að hylja sig allar frá toppi til táar og vestrænt smjörlíki telst vera munaðarvara? Þar sem french toast með vestrænu smjörlíki er eins og eitthvað frá annarri pláhnetu. Úff.

Í hádeginu hitti ég Silju á franska kaffihúsinu á 5 stræti milli A og B. Þar fékk ég mér einmitt ljúffengt french toast með kaffi og appelsínudjús. Eftir gott spjall fór Silja að kljást við skólaverkefnin en ég fékk símtal frá Halla. Hann bauð mér að fara með honum og Lóu á tónleika um kvöldið. Þetta voru engir venjulegir tónleikar…

Þetta voru tónleikar á Canal Room á Canal st. og West Broadway með hljómsveit sem heitir Mini-Kiss. Þetta er band sem coverar Kiss og allir í hljómsveitinni eru DVERGAR! Þetta var prýðileg skemmtun og ég eyddi tveimur filmum í miklu fáti enda á barmi undrunaráfalls. Sérstaklega var þessi á myndinni hér fyrir ofan skemmtilegur, en hann spýtti blóði og framkvæmdi eldtöfrabrögð. En hann kunni samt ekkert á gítar, því bæði hann og bassaleikarinn voru með ótengd hljóðfæri. Söngvarinn og trommuleikarinn voru þeir einu sem spiluðu en allt hitt var á playback. Það kom ekki að sök því þetta var jú eiginlega meira fyrir augu en eyru.

Við stóðum alveg fremst og ég held ég hafi náð nokkrum glettilega góðum myndum. Við Halli og Lóa stóðum samt meginhlutann af tónleikunum með munninn opinn og augun starandi. Þetta var bara aðeins of furðulegt. Kannski ekki alveg 18 dollara virði en næsta bandi tókst samt næstum því að fylla upp í kvótann hvað það varðar. Það band heitir Tragedy og er BeeGee’s METAL coverband!

Allt er nú til í New York. Allir í bandinu voru klæddir eins og BeeGee’s. Það voru bakraddarsöngkonur og Will Farrell eftirherma með kúabjöllu. Það var meira að segja táknmálstúlkur á sviðinu sem þýddi textana yfir á táknmál. Af hverju veit ég samt ekki. Það var mjög spes að heyra klassísk BeeGee’s lög í harðri rokkútgáfu. Hápunktur þessa bands var þegar annar söngvarinn, sem var by the way með æðislega söngrödd, kynnti eitt lagið. Hann sagði: “This next song is a about chicks with dicks!” og svo byrjaði lagið: “More than a woman, More than a woman to meeeee!”. Haha. Algjör snilld.

Eftir tónleikana löbbuðum við upp á Lower East Side þar sem við hittum Eika og Jessicu. Við fórum á ástralskan stað á 1 st. milli 1 Av og 2 Av sem heitir Tuck Shop og er ástralskur skyndibitastaður. Þar afgreiddi okkur ung stúlka með húðflúr og slöngulokka. Ég fékk mér það sem Halli mælti með en það var áströlsk spicy chicken kjötbaka. Og auðvitað fékk ég mér sykurreyrskóla með því.

Eftir matinn spurði gellan okkur hvernig maður segir “Meatpies” á íslensku. Við sögðum að það væri líklega Kjötbökur. Hún bætti því svo við á krítarskiltið fyrir utan þar sem hún var að safna orðinu á sem flestum mögulegum tungumálum.

Svo tóku við umræður um hvert skyldi halda næst. Á meðan á þeim stóð hófst einhverskonar leikur þar sem fólk sýndi hæfileika sína í því að gefa fimmur eða aðrar álíka hressar kveðjur. Sumar voru stórhættulegar og var það fyrir mikla mildi að ekki fór verr. Við ákváðum að fara bara heim þetta kvöldið.

Í gær fór ég svo og hitti Halla á Union Square í kringum kl. 15 þar sem við tókum lest yfir til Brooklyn. Ætlunin var að spila frisbí í garði og borða cupcakes. Veðrið var ágætt þó sólin væri ekki sjáanleg. Við fórum heim til Árna og Lóu þar sem Eiki var einnig niðurkominn. Við strákarnir fórum á fyrirtaks diner sem er rekinn af grískum sprelligosum.

Þeir eru búnir að veggfóðra staðinn með peningaseðlum alls staðar að úr heiminum. Þarna var 100 króna seðill og 50 króna seðill. Að hugsa sér. Einu sinni voru þetta seðlar en núna væri ekki hægt að kaupa sér barnaís eða bensínlítra fyrir þetta. Mjög sorglegt. Ég fékk mér BLT samloku sem miklu mæjónesi. Hérna rista þeir brauðið sem mér þykir ekkert sérstaklega gott. Vill frekar hafa fransbrauðið óristað a la mamma og pabbi. Ég hefði tekið mynd, en í gær missti ég símann í gólfið og skjárinn er kominn í algjört rugl. Það er því happa glappa hvort ég geti póstað mikið fleiri myndum hingað. Hann virkar samt núna og ég vona að það haldist þannig.

Svo fórum við aftur heim til þeirra en þau búa á svæði sem kallast Clinton Hill. Það er svona semi-hættulegt. Um daginn var einhver skotinn níu sinnum í næsta nágrenni við þau. Óstaðfestar fregnir herma að skotárásin hafi tengst þessu lagi en lögreglunni hefur ekki tekist að finna nægar sannanir. Ég mæli með því að fólk kynni sér vídeóið sem fylgir. Árni leyfði okkur svo að heyra ný lög sem þau hafa verið að gera undanfarið. Margt rosalega skemmtilegt og hresst eins og þeim einum er lagið.

Stuttu síðar kom Silla beint úr flugi en Múm er að fara að spila hér á þriðjudag og miðvikudag. Upphófst svo mikið YouTube partý þar sem fólk skellti upp vídeóum sem vöktu mikla lukku meðal viðstaddra. Síðan var pantað sushi og pepsi drukkið með. Svo var spilað spil sem kallast Balderdash og er mjög svipað Fimbulfambi, nema að í stað einungis skrítinna orða á maður einnig að giska á merkingu skammstafana, umfjöllunarefni kvikmynda og þar fram eftir götunum. Þetta var mjög skemmtilegt spil. Erfiðast á ég með að halda pókerandliti þegar ég les upp svörin sem fólk hefur skrifað. Svo er ég svo meðvitaður um það og svo hræddur um að byrja að hlæja að ég fer ósjálfrátt að skellihlæja. Svo get ég ekki hætt að hlæja það sem eftir er af lestrinum. Þetta var mjög vandræðalegt. En mikið hlýt ég að vera orðinn óheppinn í ástum, því ég sigraði spilið með yfirburðum í lokaumferðinni. Ekki oft sem það hefur gerst.

Að lokum lag með hljómsveit sem kallar sig Kristalskastalarnir og nefnist Kærulaus. Njótið vel. Reckless – Crystal Castles

Þangað til næst.
Hnetusmjöri

Vandráður

Já, þessi grey hafa fengið að kenna á því undanfarið. Síðustu dögum höfum við eytt saman í gönguferðir, við getum jafnvel kallað þær göngufarir. En byrjum á byrjun. Á miðvikudaginn var prýðilegt verður, í kringum tuttugu stig og sólskin. Því var tilvalið að hreiðra um sig á þakinu og leggjast í smá sólbað.

Ég stalst svo til þess að hjóla heim í fjarveru M. til þess að fara heim með leiguna til Jeffrey. Það er ekkert grín því svona borgarhjól eru ekki með neinum bremsum. Maður verður að bremsa með fótaflinu einu saman. Mér tókst þó ágætlega upp, sérstaklega í ljósi þess að á Allen eru hjólastígar alla leiðina. Ég var því ekki nema 7 mínútur að koma mér heim leið sem tekur í kringum 20 mínútur að labba. Svo var ég ekki nema 5 mínútur á leiðinni til baka því hún er öll niður í móti. Þetta var afskaplega gaman þó ég væri á nálum allan tímann. Verst þótti mér að bera hjólið upp á 6 hæð heima og svo 5 hæð hérna í Chinatown. Úff úff.

Miðvikudagskvöldinu eyddi ég svo í tónlistarsmíðar fyrir ofurbandið Tesla Girls. Afraksturinn má heyra með því að smella hér. Tesla Girls er að vakna úr dvala og ég hvet fólk til að fylgjast með frekari fregnum í þeim efnum. Summertime!

Fimmtudeginum varði ég í vinnunni en um kvöldið þegar farið var að dimma fékk ég heimsókn frá strák sem ég kynntist hérna í New York og heitir Alejandro. Hann er frá Venesúela og semur hressa elektrótónlist undir nafninu Nuuro. Ég kynntist honum í gegnum Júlíu og hann er mjög hress. Hann bað mig fyrir nokkru að taka myndir af honum fyrir plötu sem hann er að fara að gefa út bráðlega. Ég var búinn að spotta nokkur location í næsta nágrenni við húsið mitt. Svo lét ég hann stökkva og klifra og framkvæma ýmislegt sprell á meðan ég tók myndir. Held að þetta hafi komið ágætlega út. Var svolítið stressaður að mynda úti á götu hérna en þetta gekk eins og í sögu.

Á föstudaginn glaðvaknaði ég kl. 8 um morguninn og brá undir mig betri fætinum. Ég labbaði fyrst upp á Union Square þar sem ég settist í sólina og fylgdist með mannlífinu og stalst til að taka stöku myndir. Gróðurinn er allur að taka við sér og myndarlegu stúlkurnar í borginni líka. Um leið og sólin fer að skína birtast þær í sínum flaksandi sumarkjólum og strunsa um allt með veskið í annarri og smáhundinn í hinni. Svo kom ég við hjá Frankie og lét hann fá filmurnar frá kvöldinu áður og sótti tvær úr íslendingapartýinu um daginn.

Svo fór ég í ICP bókabúðina á 43 stræti og 6 av. Þar rakst ég á þennan kassa með öllum Interview blöðunum sem Andy Warhol gaf út. Ég held að það sem stendur á kassanum: The Crystal Ball of Pop Culture sé mjög viðeigandi. Myndi gjarnan vilja koma höndum mínum yfir þetta. Ég horfði einmitt á Factory Girl áðan en þar er Andy Warhol sýndur eins og eigingjarn asni sem hugsaði bara um að græða á grunlausu fólki. Sienna Miller var ágæt í sínu hlutverki en myndin var frekar slæm. Lou Reed sagði um handrit myndarinnar að þetta væri einhvert mesta kjaftæði sem hann hafði lesið. Og dæmi nú hver fyrir sig.

Allaveganna. Eftir þetta tyllti ég mér í Bryant Park sem er eiginlega uppáhaldsgarðurinn minn. Þar voru menn á ýmsum aldri að keppa í Bocchia eða e-m svipuðum leik. Þarna voru tveir gamlir kallar sem rústuðu hverjum einasta leik, örugglega búnir að spila þarna í marga áratugi. Svo var einn gæji sem leit út eins og Busta Rhymes sem var alveg fáránlega góður í að negla kúlum andstæðinganna í burtu. Svo var annar með hreingerningaráráttu sem pússaði kúlurnar sínar eftir hvert einasta kast. Mjög gaman að fylgjast með þessu. Afhverju sér maður aldrei íslensk gamalmenni leika sér í Bocchia eins og í útlöndum?

Búmm. Heppnin var með mér þennan dag. Ekki nóg með að það væri 24 stiga hiti og glampandi sólskin, heldur tókst mér að komast ókeypis inn á MoMa. Ég las grein fyrr um daginn um sýninguna hans Ólafs Elíassonar sem opnar á morgun bæði þar og í P.S.1. Ég hafði fundið Member Guest Pass kort í hraðbanka fyrir nokkru. Þess vegna labbaði ég upp á 53 stræti og lét á það reyna hvort það virkaði. Viti menn. Það gekk. Og ekki nóg með það, ég komst líka inn á lokuðu Members Only svæðin sem voru bara fyrir meðlimi, þar sem hægt var að skoða sýninguna hans áður en hún opnaði.

Þessi fyrstu tvö verk voru þó fyrir almúgann líka. Þetta fyrra með appelsínugulu ljósunum var alveg magnað. Þetta eru e-r sérstakar perur sem sína bara gult og grátt. Allt verður monochrome. Alveg magnað. Í stóra salnum í miðju safninu sveiflast þessi vifta. Hún er í 2.10 metra hæð svo hún var hársbreidd frá því að skella í höfðinu á mér. Það var alveg magnað að fylgjast með þessari viftu, því hún fer bara eitthvað random útum allt. Og það sem var ennþá magnaðara var að fylgjast með litlu stelpunni reyna að hoppa upp í hana í svona 20 mínútur. Hún bara gafst ekki upp. Mér fannst þetta svo skemmtilegt að ég tók smá vídeó á símann minn. Sjá hér: Fan of Ólafur Elíasson

Í einu herbergi voru þessir 24 kastarar og gufuvél sem saman mynduðu þennan fína ljósþríhyrning. Í öðru var mosaveggur. Í öðru var dropafoss og strobe ljós, sem lét dropana stoppa í miðju lofti svona svoldið eins og stjörnur. Í einu herbergi hékk spegill sem á skein ljóskastari og skuggi spegilsins fyllti akkúrat upp í einn vegg í eitt augnablik áður en hann hélt áfram að snúast. Svo var meira um speglaverk.

Sérstaklega þótti mér þetta herbergi flott. Og svo er annað herbergi þar sem maður stendur inni í svona hvelfingu þar sem veggirnir breyta hægt um lit. Mér þótti þetta mjög góð sýning og þægilegt að vera ekki umkringdur alltof miklu fólki því þessi verk snúast mikið um upplifun. Ég ætla að reyna að skella mér á P.S.1 við fyrsta tækifæri og skoða hinn hluta sýningarinnar. Skemmtilegt þykir mér með verk Ólafs, eftir að hafa séð þessa sýningu og líka Weather Project sýninguna á Tate Modern í London, hvað fólk gleymir sér í verkunum hans. Fólki er líka leyft að taka myndir svo fólk getur útsett sín eigin listaverk inní verkunum hans.

Ég hef aldrei skilið það að banna fólki að taka ljósmyndir af listaverkum. Ég fór líka á Color Chart sýninguna í risinu. Þar var mikið af skemmtilegum verkum en stranglega bannað að taka myndir. Mest gaman þótti mér að sjá verk eftir Dan Flavin, On Kawara, Andy Warhol og Ellisworth Kelly. Það varð uppi fótur og fit þegar lítill fjögurra ára strákur hljóp á fullri ferð yfir herbergið og bombaði á verk eftir þann síðastnefnda, hendurnar fyrst. Það komu þrír öskrandi öryggisverðir og mamman fékk taugaáfall. Einn vörðurinn hundskammaði hana og sagði að hún yrði að bera ábyrgð á börnum sínum. Svo skoðuð þeir verkið í þaula en sáu ekki neinar skemmdir. Eins gott segi ég nú bara.

Eftir MoMa labbaði ég aftur niðrí Bryant Park og settist í sólina. Þar voru líka menn að tefla skák og við hvert skákborð stóðu 4-5 manns og horfðu á. Mjög spes. Grasið var ekki opið svo fólk sat útum allt á stólum og bekkjum. Þegar þarna var komið við sögu var klukkan að ganga sex. Ég lagði mig á bekk og endaði á að steinsofna. Vaknaði eftir góðan klukkutíma og þá var sólin farin. Þetta passaði ágætlega því klukkan 19 var að opna sýningin Fourteen með fjórtan MFA nemendum úr ICP-Bard prógramminu sem ég hef verið að spá svoldið í. Þar var boðið upp á bjór og snittur sem göngugarpurinn ég þáði með þökkum. Sýningin var ágæt en ekkert eins og ég átti von á. Skólinn er allur neðanjarðar og var sýningin á göngum hans. Ég hitti Elísabetu Davíðs aftur en hún er í árs prógrammi í ICP. Ég er ánægður að hafa kíkt á þessa sýningu, því fyrir mig virkaði hún svoldið eins og að fara á opið hús líka.

Í kringum áttaleitið ákvað ég að halda heim á leið og fór fótgangandi. Það var svo heitt ennnþá að ég gat ekki hugsað mér að fara ofan í undergroundið. Hér að ofan má sjá hversu mikið ég gekk. Það má eiginlega segja að ég hafi gengið yfir hálfa Manhattan og til baka aftur. Á göngunni hlustaði ég á nýja plötu með Boys Noize sem heitir Bugged Out! Presents Suck My Deck þar sem hann mixar ýmis lög saman. Siggi var einmitt á svona Bugged Out kvöldi í London. Þetta er alveg stjarnfræðilega góð plata. Þið finnið hana hérna á torrent formi.

Að lokum er hér síðasta lagið af þessari plötu, en það er með bandi eða gæja sem ég hef aldrei heyrt um og heitir Romanthony. Lagið heitir Wanderer sem mætti útleggjast sem flakkarinn á íslensku. Þar sem ég hef verið hálfgerður flakkari eða vandráður undanfarna daga þykir mér það viðeigandi.
The Wanderer (Journey Man Thump) – Romanthony Mixed by Boys Noize

Þangað til næst.
Prófessor Vandráður

Ég bið að heilsa

Errare Machinale Est

Það er sól og 24 stiga hiti alla þessa vikuna og ég hef uppgötvað vin í eyðimörkinni. Átt þú vin í eyðimörkinni? Minn vinur eru þökin ofan á húsunum. Þegar sólin skín er fátt betra en að tylla sér með sólgleraugun í forsæluna og sjúga inn orkuna úr borginni. Hérna í Chinatown er mjög fínt þak, þar sem maður getur fundið rotturnar hlaupa undir fótum sér í skilrýmunum milli lofts og þaks.

Í gær fórum við á samlokustað í hádeginu á Broome st. milli Orchard og Ludlow. Á leiðinni hittum við Mark Gonzales sem er einn af skeitkóngum borgarinnar, hann og Tony Hawk eru af svipuðu kalíberi og á svipuðum aldri. Ef þið smellið á nafnið þá sjáiði hann leika listir sínar. Samlokan var djöfulli fín og ég fékk mér sugarcane kóla með. Bragðaðist mjög vel. Svoldið eins og lúxusútgáfa af Bónus-kóla.

Svo fór ég í FedEx Kinkos og ljósritaði og prentaði út eitthvað stöff fyrir M. Mjög sniðugt system þar. Maður bara fyllir á svona Kinkos kort í sjálfsala og þá getur maður ljósritað, skannað, prentað, hannað og bara gert allskonar sniðugt í sjálfsþjónustu. Ætla í vikunni að prenta póstkortin sem ég lofaði dyggum lesendum fyrir nokkru. Fæ nýjar ljósmyndir á morgun sem eiga vonandi eftir að koma að gagni. Allaveganna. Klukkan 18:00 í gærkvöldi (Það þýðir ekkert að segja kl. 18:00 við Ameríkana. Þeir halda bara að maður sé klikkaður) fór ég í þessa byggingu í Chelsea. Á 15 hæð var að opna sýningin Mentor með verkum eftir 80 nemendur á lokaári í School of Visual Arts. Hægt var að fara út á svalir og þar blasti við manni þetta útsýni:

Ég stóð án gríns í svona korter og gapti. Myndirnar sýna þetta ekki alveg í réttu ljósi. Sólin var að setjast og drunurnar frá borginni mynduðu einhverja ólýsanlega stemmningu. Þegar maður er alltaf á þönum á götum niðri vill maður oft gleyma hvernig þessi borg lítur út í alvörunni. Ég var ekki sá eini því annar hver gestur stóð þarna í langan tíma og tók myndir og starði á sjóndeildarhringinn.

Það var hún Victoria sem bauð mér, en hún var að sýna myndina hér fyrir ofan. Hún var prentuð mjög stór og í svona líka fínum ramma. Mjög fínt. Ég hitti hana og unnusta hennar, hann Jeremy og nokkra vini þeirra. Sýningin var ágæt, margt gott en líka mjög margt slæmt. Sumt var mjög naív og drepleiðinlegt en inn á milli leyndust nokkrir gullmolar. Mest hafði ég gaman af því að skoða mismunandi framsetningar á myndunum. Einn strákur hafði til dæmis eins konar skáp sem í voru 20 glerskúffur sem maður gat dregið út og séð þá hverja mynd fyrir sig. Nice. Síðan þegar ég var á útleið störðu tvær stúlkur á mig og pískruðu. Ein þeirra kom svo upp að mér þegar ég var að bíða eftir lyftunni og sagði: “Ó mæ god, þú lítur alveg eins út og Justin Timberlake!”. Þær ættu að heyra mig syngja. Haha.

Eftir sýninguna tók ég lestina heim og eldaði mér ofnhitaða flatböku. Örugglega aðeins hollara en McDonalds. Því næst horfði ég á Batman Returns í leikstjórn Tim Burtons. Hef ekki séð hana í 10 ár og hafði mjög gaman af. Sérstaklega var ég hrifinn af Michelle Pfeiffer í hlutverki kattarkonunnar. En mig skorti orku til að klára myndina og ég dottaði á svipuðum tíma og mörgæsarmaðurinn tók við borgarstjórn í Gotham borg. Því skellti ég mér inn í rúm og svaf í 12 tíma þangað til í morgun. Mig dreymdi Michelle Pfeiffer.

Hér í Chinatown eru hjólastígarnir merktir mjög skemmtilega eins og sjá má. Í dag fór ég með filmur í framköllun og faxaði bréf fyrir Magnús. Hef ekki faxað í svona 8 ár. Hann var að fara áðan til Ítalíu í 3 daga svo ég verð hér uppá eigin spýtur í nokkra daga. Ég hef annars verið hérna í vinnunni að archiva endalaust. Á morgun er spáð 20 stiga hita, á fimmtudaginn 23 stiga hita og á föstudaginn er spáð 25 stiga. Allt kemur þetta með heiðskýrum himni og sól. Takk fyrir. Ég er að hugsa um að kaupa mér ísbíl og liggja á þakinu á honum í Central Park alla þessa viku.

Samkvæmt teljaranum mínum lesa í kringum 100 manns þetta dagatal á hverjum degi. Það væri gaman ef fólk væri til í að kasta á mig kveðju í kommentakerfinu sem ekki hefur lagt í það áður. Að lokum er hér uppáhalds lagið mitt í dag, Errare Machinale með snillingnum og Finnanum Jori Hulkkonen. Það summar ágætlega upp líðan mína þessa dagana. Ekki láta byrjunina blekkja ykkur, eftir 1:30 mínútur byrjar gleðin. Errare Machinale Est Feat. Justine Electra – Jori Hulkkonen

Þangað til næst.
Jói Hulkkonen