Nokkuð hefur borið á því að undanförnu að Ítalir hafa vanið komur sínar á þessa síðu og bablað eitthvað á ítölsku í kommentakerfinu. Þetta á að vera einhver sniðugur leikur sem Oscar nokkur Ferrari startaði og hefur víst vakið mikla lukku meðal landa hans. Oscar hvatti til þess að ítalskir bloggarar skyldu heimsækja ákveðnar íslenskar síður þar sem skrifendur væru með avatarmynd? (sem er ljósmynd af sjálfum sér skilst mér) og kommenta á ítölsku. Ha. Ha. Eða ætti ég kannski frekar að segja Ha?

Á tímabili langaði mig að eyða þessum kommentum af hræðslu við að þetta myndi fæla burtu lesendur. En ég ákvað að leyfa öllum að njóta sanngirni og ritskoða ekkert í kommentakerfinu. Þetta eru náttúrulega bestu grey þessir Ítalir. Mest hissa er ég yfir því að Ítalir skulu yfirhöfuð hafa internetið, því þegar ég var síðast á Ítalíu fyrir rúmlega fimm árum var ekki fræðilegur möguleiki að finna internetkaffihús á norðurströnd landsins. Ég er yfirhöfuð ánægður ef einhverjir Ítalir eru lausir úr viðjum nítjándu aldar, því jú, tuttugasta og fyrsta öldin er gengin í garð.

Ítalir eiga margt gott sem flest tilheyrir þó fortíðinni. Róm, Feneyjar og Verona eru allt stórkostlegar borgir en er samt ekki nóg fyrir þá að hafa bara Pompeii? Allar þessar súlur og marmaraklumpar taka svo mikið pláss og þjóna eiginlega eingöngu fagurfræðilegum og sögulegum tilgangi í dag. Við Íslendingar eigum sem betur fer lítið af svona fornminjum, þ.e.a.s. húsum sem ekki munu hrynja í næsta Suðurlandsskjálfta. Uppbygging Laugavegarins er í mínum huga besta mál og þar af leiðandi eru partý í heimahúsum það líka. Eitt frægasta mannvirki Ítala er skakki turninn í Pisa sem segir allt sem segja þarf. Magnað að fólk skuli flykkjast að til að skoða mistök í byggingarlist. En já, Ítalir eiga líka Michelangelo og Leonardo da Vinci og alla hina listamennina, sem skjaldbökurnar í Turtles gerðu ódauðlega á sínum tíma. Verst að það hafa voða fáir listamenn komið frá landinu síðan.

Ítalir eru nefninlega svo heimakærir og þá sérstaklega karlmennirnir. Þeir búa heima hjá mömmu til fertugs og lifa við lífsins lystisemdir. Oscar Ferrari er að öllum líkindum einn af þeim. Mamma þvær þvottinn, borgar símareikninginn og eldar matinn. Já. Matinn. Ítalir eru þekktir fyrir matargerð enn þann dag í dag og alveg hreint ótrúlegt hvað þeim tekst að galdra fram úr sólþurrkuðu matarbeði sínu. Ruccola salat, Espresso kaffi og Lemonchello er í sérstöku uppáhaldi undirritaðs, sem getur lítið sett út á matreiðsluaðferðir Ítala enda hafa þær verið í óstöðugri þróun frá tímum Rómverja.

Oscar Ferrari ber ansi skemmtilegt nafn, því Ferrari og Alfa Romeo eru líklega frægustu ítölsku vörumerkin, ásamt kannski Olivetti og Vespa. Þeir kunna að gera glæsibíla en því miður ekki að keyra þá. Helsta sportið hjá þeim er að sitja æpandi baðandi út höndum í mengun og umferðaröngþveiti. Mér er mjög minnisstætt þegar ég hef verið ferðalagi um Ítalíu með foreldrunum á fjögurra akgreina hraðbrautum. Þá keyrir maður á fyrstu tveimur akgreinunum til hægri og fer maður þá hæst í 140 km hraða. Þessi þriðja er fyrir þá huguðu sem hætta sér upp í 200 km hraða. En þessi fjórða. Þar heyrist bara stökum sinnum SWOOOSH! og eitthvað rautt sést skjótast framhjá. Það eru Ferrari bílarnir ógurlegu. Haha.

Ítalir áttu Pavarotti en mér dettur ekki í hug neinn tónlistarmaður í dag sem nýtur vinsælda á heimsvísu. Kannski Andrea Bocelli. En í popptónlist er ekki úr miklu að velja. Þeir eru líka ágætir Ítalirnir í fótbolta og körfubolta líka. En svona svo ég ráðist nú líka á síðasta vígi þeirra Ítala, herinn þeirra, þá er líka fátt sem hefur gerst síðan á tímum Rómverja þar. Ég er viss um að fáir Ítalir vilja rifja upp afrek Mussolinis. Eins er alls kostar óvíst hvort Ítalir hafi verið góðir nýlenduherrar, allaveganna er ekki að sjá að Sómalíu, Líbýu og Erítreu hafi vegnað vel síðan þær hættu að vera ítalskar nýlendur. Árni Hermanns, sögukennarinn minn grínaðist einmitt með að ítalski herinn hafi alltaf verið samansafn af aumingjum sem gengju um í támjóum skóm. Og afhverju támjóum skóm? Jú, til þess að drepa kóngulærnar í hornunum á herbergjunum sínum. Haha.

Þegar ég byrjaði að skrifa þessa grein í morgun var ég ansi morgunfúll og ákvað að hella úr skálum reiði minnar yfir Ítalíu. Nú er reiðin að mestu runnin af mér. Ég lærði Latínu hjá áðurnefndum Árna Hermanns og er það eitthvað sem hefur gagnast mér vel. Hvort ég geti talið upp fleiri jákvæða hluti eftir þessa stereótýpísku skammarræðu er samt alls kostar óvíst. Gaman verður að sjá hvort Ítalirnir taki upp á því að þýða hana, því þá myndi sko hitna í kolunum heima hjá mömmu.

Hér er að lokum uppáhaldslagið mitt með Durutti Column. Það er bandið sem var á fyrsta Factory plakatinu hans Peter Saville. Viðeigandi. Track 1 – Durutti Column

Þangað til næst.
Jói